Het HondenForum

We zijn beiden van uitputting redelijk bijtijds in slaap gevallen en eindelijk een nacht door kunnen slapen.
We hebben vandaag nog even een "vrije dag" genomen en samen in alle rust doorgebracht.
Morgen komt het leven weer op gang en gaan wij beiden weer aan de slag.
Het zal wel even wennen worden, zeker voor mijn man die kantoor aan huis heeft en 24 uur per dag bij Spike zat. Zijn mand stond altijd achter zijn bureaustoel en hij praatte altijd veel met hem. Nu zal alles erg leeg en stil zijn voor hem. Voor mij zal het moeilijk zijn thuis te komen en niet begroet te worden door gesnuif, getrippel en gesnurk.

Het is echter een eerste stap terug naar het alledaagse leven. Het zal ons niet makkelijk vallen, maar we moeten wel.

De eerste weken is het heel vreemd. Ik had steeds dat ik dacht hem te zien (bijvoorbeeld dan lag er een zwarte trui op de grond, mijn hond was zwart) dat denk je dan 1 mini seconde en dan van 'nee tuurlijk niet'. Ook dacht ik hem te horen. Klinkt heel vreemd dit maar de aanwezigheid van je maatje zit zo in je systeem, dat realiseer je pas als het weg is.
Goed om het normale leven weer op te pakken.. je kan ook niet anders he
Veel sterkte he

Nelleke schreef:De eerste weken is het heel vreemd. Ik had steeds dat ik dacht hem te zien (bijvoorbeeld dan lag er een zwarte trui op de grond, mijn hond was zwart) dat denk je dan 1 mini seconde en dan van 'nee tuurlijk niet'. Ook dacht ik hem te horen. Klinkt heel vreemd dit maar de aanwezigheid van je maatje zit zo in je systeem, dat realiseer je pas als het weg is.
Goed om het normale leven weer op te pakken.. je kan ook niet anders he
Veel sterkte he

Ik weet precies wat je bedoelt Nelleke... soms hoor ik een geluid en dan kijk ik op en verwacht zijn lieve koppie te zien en inderdaad denk ik dan o nee... hij is er niet meer...
Vanochtend ging ik naar de kamer waar hij altijd sliep, daar staat ook mijn pc en zoals elke ochtend ga ik daar normaal even een half uur zitten, drink ik een kopje thee voordat ik op pad ga. Spike kwam mij dan altijd begroeten, kwam naast me zitten en dan gaf ik m een kroel over zijn koppetje. Vervolgens ging hij dan weer in zijn mand liggen om verder te slapen.

Vanochtend liep ik deze kamer binnen en was hij er niet. God wat is dat vreemd...
We hebben het laatste jaar ook zoveel meegemaakt... Hij kreeg natuurlijk glaucoom en dat betekende extra verzorging bovenop wat ie al kreeg... 3x daags druppelen en nog meer medicijnen geven. Lopen wilde hij niet meer zoveel, ook omdat (zei de dierenarts tenminste) hij nogal hoofdpijn kreeg van die hoge oogdruk. Hij zweefde steeds tussen de 38 en 52.
Dus wij hebben hem nergens meer toe gedwongen en daar ben ik nu uiteindelijk enorm blij om. Als ik zo terugkijk heeft hij ons wel de signalen gegeven, maar wij dachten samen met de specialist en de dierenarts dat dit gewoon met zijn andere "normale" klachten te maken had. Het leek er ook zoveel op. Dat is het rotte aan dieren... ze kunnen niet aangeven wat er mis is, dus je moet altijd maar wat gokken. En deze keer... deze keer hebben wij misgegokt.

Maar elke dag doen we een stap vooruit en uiteindelijk zal het wel weer gaan. Het verdriet blijft, maar ik neem aan dat je er mee om leert gaan.

ang3la schreef:

Nelleke schreef:De eerste weken is het heel vreemd. Ik had steeds dat ik dacht hem te zien (bijvoorbeeld dan lag er een zwarte trui op de grond, mijn hond was zwart) dat denk je dan 1 mini seconde en dan van 'nee tuurlijk niet'. Ook dacht ik hem te horen. Klinkt heel vreemd dit maar de aanwezigheid van je maatje zit zo in je systeem, dat realiseer je pas als het weg is.
Goed om het normale leven weer op te pakken.. je kan ook niet anders he
Veel sterkte he

Ik weet precies wat je bedoelt Nelleke... soms hoor ik een geluid en dan kijk ik op en verwacht zijn lieve koppie te zien en inderdaad denk ik dan o nee... hij is er niet meer...
Vanochtend ging ik naar de kamer waar hij altijd sliep, daar staat ook mijn pc en zoals elke ochtend ga ik daar normaal even een half uur zitten, drink ik een kopje thee voordat ik op pad ga. Spike kwam mij dan altijd begroeten, kwam naast me zitten en dan gaf ik m een kroel over zijn koppetje. Vervolgens ging hij dan weer in zijn mand liggen om verder te slapen.

Vanochtend liep ik deze kamer binnen en was hij er niet. God wat is dat vreemd...
We hebben het laatste jaar ook zoveel meegemaakt... Hij kreeg natuurlijk glaucoom en dat betekende extra verzorging bovenop wat ie al kreeg... 3x daags druppelen en nog meer medicijnen geven. Lopen wilde hij niet meer zoveel, ook omdat (zei de dierenarts tenminste) hij nogal hoofdpijn kreeg van die hoge oogdruk. Hij zweefde steeds tussen de 38 en 52.
Dus wij hebben hem nergens meer toe gedwongen en daar ben ik nu uiteindelijk enorm blij om. Als ik zo terugkijk heeft hij ons wel de signalen gegeven, maar wij dachten samen met de specialist en de dierenarts dat dit gewoon met zijn andere "normale" klachten te maken had. Het leek er ook zoveel op. Dat is het rotte aan dieren... ze kunnen niet aangeven wat er mis is, dus je moet altijd maar wat gokken. En deze keer... deze keer hebben wij misgegokt.

Maar elke dag doen we een stap vooruit en uiteindelijk zal het wel weer gaan. Het verdriet blijft, maar ik neem aan dat je er mee om leert gaan.

Je leert er wel mee om gaan maar de manier waarop hij is gegaan zal altijd blijven knagen als dit op een nare manier is gegaan (het is altijd naar maar ik bedoel als je het idee hebt dat hij wel heeft geleden ookal wilde je dit voorkomen). Dit is bij ons zo geweest (zal je het verhaal besparen, als je wil lezen het staat in mijn topic; 'zo weinig begrip van niet hondenmensen')
Ik heb erg veel moeite gehad om dit los te laten en de beelden van mijn netvlies te krijgen.
Waarschijnlijk zal je dat ook wel herkennen. Dat wordt wel minder gelukkig maar kan wel even duren denk ik. Bij mij heeft het nemen van een nieuwe hond voor zoveel afleiding en leuke nieuwe momenten gezorgd dat ik daardoor het verdriet makkelijker achter me kon laten. Wel zou ik niet precies dezelfde hond nemen want dan word je juist extra herinnerd.

Je verhalen herken ik helemaal.

en het gaat wel wennen en het krijgt ook een plaatsje. Het verdriet blijft maar dat geef je een plekje.

de eerste weken is alles idd heel erg raar.

Weer een dagje verder. Er is niet veel uit mijn handen gekomen. Ik dacht dat het me wel aardig wat zou afleiden om weer even wat te doen, maar dat viel toch vies tegen. Constant kwamen gedachten toch bovendrijven en kreeg ik weer een brok in mijn keel. Het huilen is echter grotendeels achter de rug. We zitten midden in een verhuizing en we hadden ons nieuwe flatje helemaal op Spike ingericht. Laminaat op de vloer, lamellen en luxaflex, zodat hij zo min mogelijk last zou hebben van zijn allergie. Een plekje voor hem was ook al gereserveerd.
Het huis waar we nu nog wonen is nog niet verkocht en 1 dag na Spike zijn overlijden kregen we een bericht dat iemand een bezichtiging wenste. Geen van ons beiden werd ook maar even blij van dit bericht. Het enige wat we dachten was dat kunnen we er ook nog wel bij hebben. We hebben uiteindelijk gister een bericht gestuurd dat wegens persoonlijke omstandigheden het deze week niet gaat lukken. Misschien vinden jullie dat wel stom, maar om hier vrolijk rond te lopen en positieve dingen te vertellen tegen een bezoeker valt ons nog even te zwaar.

Stom is dat... normaal geeft werken mij altijd wel een beetje afleiding en we moeten echt toch wel verder... we doen de verhuizing grotendeels zelf en we zullen toch echt nog wel vaak heen en weer moeten rijden en alles een plekje geven in huis. Waar wij eerst blij waren met dit nieuwe huis, is voor mij nu even de lol er wel af. Geen enkele herinnering zal daar zijn van Spike, ook omdat wij verhuizen naar een andere stad. Misschien zal dit uiteindelijk beter zijn, maar nu vind ik het even erg klote.

ang3la schreef:Weer een dagje verder. Er is niet veel uit mijn handen gekomen. Ik dacht dat het me wel aardig wat zou afleiden om weer even wat te doen, maar dat viel toch vies tegen. Constant kwamen gedachten toch bovendrijven en kreeg ik weer een brok in mijn keel. Het huilen is echter grotendeels achter de rug. We zitten midden in een verhuizing en we hadden ons nieuwe flatje helemaal op Spike ingericht. Laminaat op de vloer, lamellen en luxaflex, zodat hij zo min mogelijk last zou hebben van zijn allergie. Een plekje voor hem was ook al gereserveerd.
Het huis waar we nu nog wonen is nog niet verkocht en 1 dag na Spike zijn overlijden kregen we een bericht dat iemand een bezichtiging wenste. Geen van ons beiden werd ook maar even blij van dit bericht. Het enige wat we dachten was dat kunnen we er ook nog wel bij hebben. We hebben uiteindelijk gister een bericht gestuurd dat wegens persoonlijke omstandigheden het deze week niet gaat lukken. Misschien vinden jullie dat wel stom, maar om hier vrolijk rond te lopen en positieve dingen te vertellen tegen een bezoeker valt ons nog even te zwaar.

Stom is dat... normaal geeft werken mij altijd wel een beetje afleiding en we moeten echt toch wel verder... we doen de verhuizing grotendeels zelf en we zullen toch echt nog wel vaak heen en weer moeten rijden en alles een plekje geven in huis. Waar wij eerst blij waren met dit nieuwe huis, is voor mij nu even de lol er wel af. Geen enkele herinnering zal daar zijn van Spike, ook omdat wij verhuizen naar een andere stad. Misschien zal dit uiteindelijk beter zijn, maar nu vind ik het even erg klote.

Ik kan me helemaal voorstellen hoe klote het is. In je oude huis heb je nog herinneringen aan hem, ook met wandelen etc etc
Dat valt dadelijk helemaal weg in je nieuwe huis. Maar kan uiteindelijk ook heel erg goed zijn.

Want vergeet niet de mooiste herinneringen zitten toch in je koppie.

En als jij je er goed bij voelt om die afspraak voor de bezichting te verzetten moet je dat gewoon doen. Wat andere mensen er ook van zeggen.
Ik zou het ook niet kunnen en ik zou hetzelfde gedaan hebben als jij.