Cleva schreef:Sandra212 schreef:Cleva schreef:Sandra212 schreef:Ik heb dus precies hetzelfde probleem.
Het grootste probleem is gewoon dat hij totaal geen aandacht voor mij heeft zodra hij fietsers/joggers/spelende kinderen ziet.
En het voor zijn, ook dat gaat niet echt werken, omdat hij al reageert op een fietser die zeker 40 tot 50 meter van ons vandaan is. Hij ziet alles veel sneller dan ik, ook al kijk ik constant in het rond.
Onzin. Ik heb zo'n 15 jaar met honden gelopen waar je bij moest uitkijken en als je oplet zie je eigenlijk alles eerder dan je hond.
Aandacht voor je hebben is trouwens iets dat je oplegt. Daar zijn oefeningen voor maar het is vooral een kwestie van basale baas-hondrelatie. Zodra je je eerste aanstalten maakt om te gaan wandelen zorg je voor aandacht en je zorgt dat je hem houdt.
En wat is er dan precies de "onzin" in mijn uitleg?
Och, is het weer zo ver? Niet op letten. Dat is een stopwoord. Mijn schuld.
Ik vind alleen niet dat een hond alles eerder ziet als je zelf ook oplet.
Als ik hier langs de sloot loop, gescheiden van de weg door een strookje gras, heb ik 3 zijstraten, de straat voor en achter me om in de gaten te houden. Als ik voor me kijk en er komt niks, draai ik mijn hoofd naar achter om te kijken en ineens komt er uit de zijstraat van voren een fietser. En dat moet ik voor kunnen zijn dan? Sorry, maar ik heb geen 4 paar ogen om alle kanten tegelijk in de gaten te houden, dus nee, ik kan het gewoon niet altijd voor zijn!
Ik heb ook geen 4 paar ogen maar gelukkig wel een nek en kan mijn hoofd draaien. En dat doe ik. Heel geregeld.
Dat moet want ik kan mijn hond niet opvoeden als de boel me constant overvalt.
En misschien kun je wat van die aandachtsoefeningen aanraden? Als ik mijn hond aanlijn, heeft hij alle aandacht voor me. Als ik naar buiten stap nog steeds. En dan komt de weg in het oog en ben ik de aandacht al kwijt. Of ik hem nu strak naast me laat lopen of niet... De weg met bijbehorend verkeer is op dit moment voor Caine interessanter dan ik.
Die aandacht is denk ik een kwestie van opleggen. Natuurlijk vraag je er om en doe je zingend zwarte pietensalto's met gebraden kippenpoten in je handen bij het aanleren maar als dat niet genoeg is graai ik een hond ook gerust in zijn rug want ik word niet bewust genegeerd namelijk.
Er is ook zoiets als discipline en nadat we het hele circus van het aanleren doorlopen hebben is aandacht hebben niet vrijblijvend meer. Dan moet je me niet negeren want dan krijg je een klapje voor je kanisje. En dat bedoel ik inderdaad verkleind. Geen grof geweld maar wel genoeg om de aandacht ook echt op te eisen.
Aandacht moet. Punt.
Een tijdje geleden ging ik met vrienden en hun honden wandelen en ik had Hein al drie keer vermaand om zijn geschreeuw en bijbehorende gemoedstoestand. Ik zie hem naar me kijken en beslissen dat hij het wel gescheten vond en hij ging vrolijk verder. Ja, en dát pik ik dus niet. Hij heeft een ego en die respecteer ik maar ik heb er ook een en ik wens in acht genomen te worden. Oh.
Dat kun je ook toepassen op uitvallen. Je leert je hond op je te letten en netjes te zitten en dat doe je heus met veel geduld. Maar als hij het eenmaal kan dan wens ik op zijn minst twijfel te zien. Het hoeft niet allemaal perfect maar je moet wel opeisen dat je in ieder geval een belangrijke factor bent en dat gaat niet altijd alleen maar met koek en kusjes. Leren en discipline hebben zijn twee dingen die er allebei moeten zijn.
De wortel én de zweep. De bonus én de boete.
Kwestie van motiveren. Het is geweldig als je het goed doet het levert iets op. Maar als je het niet doet levert het iets anders op. Sancties horen er bij. Het zijn beesten. Ze hebben geen eigen mores.
Ook ik heb gisteren van mijn trainster op de hondenschool advies gekregen om de "harde aanpak" te gebruiken. Zij is sowieso nogal fan van de harde aanpak met alles wat je doet met je hond. En ik weet niet wat ik nu moet met aanpak. Harde aanpak of niet?
Nou, het hoeft niet zozeer hard maar ze noemen het ook weer niet voor niets "Het baasje". Het gaat er om dat je de optimale balans tussen omkopen en afpersen vindt.
Niet gaan slaan, schreeuwen of aan riemen rukken. Subtiel. Zachtjes praten maar wel even knijpen. Demonstratief de tennisbal in de vuilnisbak en aanlijnen. Op de een of andere manier hebben mijn honden het altijd prima begrepen wat het betekent als mijn stem een octaaf omlaag gaat en ik "Oh, doen we dat zo?" zeg. Misschien zien ze ook wel de ijzige gezichtsuitdrukking. Hoe dan ook, ze worden er onmiddellijk heel braaf van en dat heeft niets te maken met angst of "harde aanpak". Ik denk dat ze weten dat het geduld dan op is en ze gedegradeerd worden tot aanhangsel waar ik niets meer van wens te horen of te merken. "Papa houdt niet meer van jou."
Het moet wel toonbaar blijven. Dat je niet straks zo'n hond hebt die alleen luistert als je keihard schreeuwt. Dat had ik bij mijn eerste hond verkeerd gedaan en het was vreselijk. Ik had hem onbewust aangeleerd dat ik het tegen hem had als ik bulderde en anders niet. Heel vervelend. Zag ik in de verte een ander patsreu aankomen en de enige manier om hem van twee meter afstand onmiddellijk bij me te roepen was een soort oerschreeuw. Heel genant!
Ik heb er van geleerd en mijn honden zijn tegenwoordig op fluistertoon te sturen. Kwestie van hoe je het aanleert. Kleine hulpen. Rij je paard, toevallig? Want dan weet je wat ik bedoel.
Zo is het ook met correcties. Correcties horen naar voor de hond te zijn dus dat moet ook echt vervelend zijn voor de hond maar als je met dreigend opgeheven vuisten moet gaan staan loeren doe je het verkeerd. Even bij het sikje pakken en in stilte een flinke blik wisselen komt net zo goed aan als ordinair wapengekletter. Een tik mag ook maar voor de vorm. Het is veel meer een belediging dan een pijnprikkel.
En daar moet je heel goed bij zorgen dat je hond niet te zeer gestrest raakt want dan krijg je juist meer van dat ongeremde instinctieve gedrag van. Want dat is uitvallen naar verkeer, hoor. Het is instinctiviologisch verklaarbaar tot op een bepaalde leeftijd maar dan moet het stoppen. Manieren leren is heel normaal. We schijten ook niet op de keukentafel ook al is hoog willen poepen heel redelijk voor een zelfverzekerde hond.
Juist om dat beestachtige instinct in te dammen is het belangrijk dat je je hond de kalmte gunt om te kunnen denken. Stress maakt dom. Stress wil je voorkomen. Daar kun je voor zorgen door de gezelligheid meteen weer in te voeren na de correctie. Een goede boodschap heeft een begin en een eind en dat is bij honden ook zo. Even een toontje lager zetten is prima maar een hond moet niet met dat gevoel rond blijven lopen. Na de correctie geef je meteen weer een echte nieuwe kans om het goed te doen. En je doet ook je best om je hond door het gewenste scenario heen te leiden. Als je ziet dat je hond het moeilijk vind om te blijven liggen dan hurk je er even naast. Of je houdt een bal voor zijn neus om hem te richten.
Heus wel helpen maar naast de hulp ook grenzen stellen.
Ik denk, en dan bedoel ik niet gemeen, dat je nog niet zo goed door hebt hoe je de baas moet uithangen. Dat zit veel meer tussen je eigen oren dan tussen die van je hond. Helemaal niet raar. Het duurt jaren voor je echt leert paardrijden en bij honden is het niet anders.
Als ik jou was zou ik even stoppen met werken aan het gedrag. Laat het maar even. Lekker lezen over hondengedrag en welke trainingsmethodes er zijn en hoe honden leren.
Dat idiote gedoe gaat echt weer over. Dat komt goed. Maar je moet eerst zelf heel uitstekend weten wat je wil, wat kan en hoe je het wenst te bereiken. Kennis is macht. Zeker als het om dieren trainen gaat.
), gaat liggen en ontspant en dán beloon je en vertrek je.
.
.
.