Het HondenForum

Vergeet ik helemaal te zeggen: wat fijn dat het zo goed ging !

Kruimel53 schreef:Biothane lijn, kun je even onder de kraan houden en schoon. Is ook licht, neemt geen water op en verknoopt nauwelijks. Ik heb van een kennis een rol tamelijk stugge biothane gekregen en daar een 10-m speurlijn van gemaakt, ideaal!
Waslijn kan ook en is goedkoper, die met metalen binnendraad is vrij stug en knoopt ook niet makkelijk. Wel vervelend vasthouden bij een woest trekkende grotere hond. Handschoenen aan helpt.

Ik ga eens even op zoek naar die biothane lijn, dat klinkt goed! Ding wat ik nu heb neemt dus wel water op en woog aan het eind van de wandeling 3 x zo zwaar.

Perle schreef:Vergeet ik helemaal te zeggen: wat fijn dat het zo goed ging !

Haha ja he? Ik was kapot versleten na anderhalf uur maar ik was zo blij.

Hier zijn ze in ieder geval: http://goedhard.nl/index.php?item=maryl ... 75&lang=nl" onclick="window.open(this.href);return false;

Dus er zijn podenco's die na al die onzekerheden hun baas en de andere hond in de steek laten, de benen nemen, over een hek heen springen om hun verdere leven in eenzaamheid door te brengen, al dan niet met een 10m lijn er achteraan slepend... ?

Sorry hoor ik blijf sceptisch maar kies iedereen vooral je eigen pad. Ben in ieder geval blij dat ikzelf niet zo'n issue van het loslopen hoef te maken.

Jion schreef:

Hanneke2 schreef: Ik heb de lijn vanavond effe in de was gegooid, maar ja het is ook zoiets om dat ding elke dag te wassen. Hoe doen andere mensen dat?

Ik heb gewoon permanent vieze lijnen die ik in de auto aan en af doe, en dan gewoon in de auto laat liggen vies wezen.

Ja dat kan ook. Maar ik heb geen auto.

Paisley schreef:

Jion schreef:Podenco's zijn echt andere koek Paisley, die hebben meestal niet zoveel boodschap aan leidersfiguren. Dat, in combinatie met een alles-overheersende jachtpassie, maakt dat je ze echt niet zomaar kunt losgooien. Ik merk nu met opvanger Jimi (die gewoon een hond is zoals een hond hoort te zijn) pas hoe enorm dat verschil is met de podenco's die ik heb.

Je moet het natuurlijk ook aanvoelen, en die intuitie vertrouwen ! De enige podenco die ik ken, is heel baasgericht en zie ik altijd los. Maar juist bij een zelfstandige hond zou ik juist van de onzekerheid van een onbekend gebied gebruik maken en daarmee voorkomen dat de hond denk "Ik ken de weg, ik zie je later wel weer"
En als je een omheind losloop terrein uitkiest, wat kan er dan werkelijk mis gaan, buiten een gekrenkt ego en een illusie armer om?

Jion schreef:Baasgerichte podenco's zonder jachtpassie lijken me de meest fantastische honden op deze aardkloot, maar de kans is groter dat je er eentje treft die bij de geur, het zicht of het geluid van een konijn gillend van enthousiasme vertrekt en dan het hele concept baas (laat staan bekend of onbekend terrein) vergeet tot hij een paar minuten, of een paar uur, of met heel veel pech een paar dagen later weer uit zijn jachtroes ontwaakt. Tot dat moment denkt die hond niet zoveel.

En zoals al eerder gezegd, podenco's kunnen uitstekend klimmen en springen, en de kleinere exemplaren kunnen zich ook als een kat onder hekken door persen.

Wat jij zegt. Ik heb niet echt vergelijkingsmateriaal, want alleen maar podenco's gehad, maar 'baasgericht' is voor een podenco volgens mij toch iets anders dan voor veel andere honden. Lilo is echt stikbraaf, maar als er opeens voor haar neus een haas weg schiet en zij ziet die haas eerder dan ik, dan weet ik niet 100% zeker of ik haar nog terug kan roepen. Die zekerheid krijg je bij een podenco - denk ik - nooit, het blijft voor eeuwig opletten en aandacht vragen voor die sprint wordt ingezet, en zorgen dat je leuk genoeg bent om snel naar terug te komen.

En ik vind Toto tot dusver ook hartstikke braaf. Hij luistert al goed naar zijn naam, en ik vind het helemaal fijn dat hij zelf af en toe oogcontact komt maken. En dat beloon ik dan ook enthousiast met koekies en knuffels of door zelf even gek te doen, dat vindt hij echt geweldig, en ik had bijna een tand door mijn lip omdat hij wilde zoenen.

Ik ben ervan overtuigd dat hij over een tijdje prima los kan in veilig gebied. Hij raakt niet snel in paniek, herstelt heel snel van schrik, en is tijdens de wandelingen vooral geïnteresseerd in andere honden en mensen en takken (en balletjes, hij pikte er vandaag eentje van een andere hond, dus ik heb vanmiddag toch maar een paar tennisballen gekocht, dat is leuk om morgen als verrassing uit mijn zak te halen ). Ik ga sowieso verder werken aan heel erg leuk zijn, en ik heb er alle vertrouwen in dat hij net zo'n brave podenco wordt als Lilo is en als Jack was.

Maar de braafste podenco kan een keer de benen nemen achter een konijn of haas aan, en bekend of onbekend gebied maakt op dat moment voor die hond geen ruk uit, of misschien werkt onbekend juist averechts bij podenco's. Toen we met Jack voor de eerste keer naar het strand gingen stoof hij meteen de duinen in. Lilo rende in het begin als ze de kans kreeg over elk bruggetje vanuit het park de woonwijk in omdat ze stiknieuwsgierig was wat daar dan in die achtertuinen allemaal te zien was. Heel zelfbelonend, want daar kon je dus konijnen in hokjes de stuipen op het lijf jagen. En nog moet ik met Lilo opletten bij de volkstuinen, want ze past (weer ) door het hek en het is superspannend om als een gek door al die tuintjes te rennen.

En het valt me nu echt op omdat Toto de derde po hier is die het doet: alle voortuinen in lopen, overal waar een deur open staat naar binnen willen. Bijna ziekelijke nieuwsgierigheid. En hoe vreemder gebied, hoe interessanter vaak.

Dus laat mij maar lekker voor de zoveelste keer in bekend gebied lopen, en dat gebied alsmaar verder uitbreiden. Ik heb niet de illusie dat Toto nooit een blond stipje aan de horizon zal zijn, maar dan graag aan een veilige horizon dicht bij huis.

Jion schreef: Top dat het zo goed ging Hanneke!

Yay!

Paisley schreef:Dus er zijn podenco's die na al die onzekerheden hun baas en de andere hond in de steek laten, de benen nemen, over een hek heen springen om hun verdere leven in eenzaamheid door te brengen, al dan niet met een 10m lijn er achteraan slepend... ?

Sorry hoor ik blijf sceptisch maar kies iedereen vooral je eigen pad. Ben in ieder geval blij dat ikzelf niet zo'n issue van het loslopen hoef te maken.

Ik ben soms ook een beetje jaloers op mensen met honden die er niet aan zouden denken om de benen te nemen. Ik ken iemand die twee waterhondjes adopteerde via een stichting en die liepen vanaf dag 1 los naast haar benen. En zoveel jaar later lopen ze daar nog.

Maar net zo min als je de gemiddelde stafford na een goeie opvoeding en prima socialisatie en zeventien cursussen 100% hondveilig kan verklaren, kan je een podenco ooit voor 100% vertrouwen als het gaat om achter iets bewegends aan te rennen. Je kan een hond niet eeuwenlang fokken op een bepaalde taak en dan denken dat je het bijbehorende gedrag wel kan afleren. En ja, ik weet van podenco's die een prima nieuw thuis hadden en een konijn zagen en pas heel veel later en heel ver weg in hun kladden gegrepen werden en dolblij waren toe ze weer thuis waren, maar dat konijn was op dat bepaalde moment belangrijker, en daar kan je als podenco dus van verdwalen.

Ik hoop ook deze keer weer dat ik er eentje heb getroffen die is afgedankt vanwege te weinig jachtinstinct, want dat zijn de leukste en braafste. Maar helemaal geen jachtinstinct bestaat volgens mij niet bij podenco's. En dat moet je sturen, en je moet altijd alert blijven en heel goed nadenken over waar je ze los laat, maar dan heb je wel een ontzaglijk geweldig leuke hond. Ik blijf erbij dat er geen leukere of mooiere of lievere honden bestaan dan een podenco.

Jion schreef:Nou ik geniet nu toch wel effe van mijn baasgerichte hielenplakkertje dat hier (op de grond! ) naast me ligt. Volgende week maar eens kijken of ik eindelijk eens mijn droom kan verwezelijken: Met een hond relaxed door een bos lopen.

Met Lilo kan ik inmiddels wel vrij relaxed door een bos lopen. Tuurlijk schiet ze dan even achter eekhoorntjes of konijntjes aan, maar na 10 jaar ben ik uiteindelijk toch leuker. Het is geen hopeloze zaak hoor, die podenco's.

En dat geplak aan je hielen wordt saai. Heel lief enzo, maar op de lange duur zou ik er iebelig van worden.

Frolic schreef:Ik ben een enome hielenplakker gewend en een jachthond die direct komt als ik hem roep ongeacht waar we zijn en wat we doen.
Ik ben dus heel benieuwd hoe het is om een podenco te hebben straks. Als ik dit allemaal lees

Ook maar eens op zoek naar een lange, gemakkelijk schoon te maken lijn dus.
Fijn dat het zo goed gegaan is Hanneke

Ik ben ook benieuwd. Gipsy is voor een podenco wel een baasgericht hondje. Jachtinstinct heeft ze wel wat, ze vangt in het asiel ook wel eens wat kleine knaagdieren als die zo dom zijn om de kennel in te komen. Maar ik denk dat zij wel te trainen is op het hierkomen en zij is ook geen hond die echt hoog over hekken heen springt of klimt. Ik vind haar geen prototype zelfstandige podenco met enorm jachtinstinct in ieder geval.
Niarla heeft denk ik meer jachtinstinct, zij komt ook echt van een jager waarschijnlijk.

Frolic schreef: Hoe is het vandaag gegaan Hanneke?

Ja, weer prima! Hij bleef weer netjes in de buurt en ik heb weer een paar keer de lijn losgelaten als hij met andere honden aan het spelen was, en hij heeft heerlijk kunnen rennen. Hij luistert tot dusver wonderbaarlijk goed en komt echt direct weer aanracen als ik roep. Hij deelt Lilo's passie voor graven, daar ben ik wel blij mee want dat is weer een bezigheid erbij die geen risico geeft op de benen nemen.

Balletje vond hij heel erg leuk, voor ongeveer een halve minuut. Binnen apporteert hij heel graag van alles, maar buiten zit dat er nog niet in. Maar goed, voorlopig is het een modelhondje.

Frolic schreef:Jij weet ook werkelijk elk min- of aandachtspuntje wat ik denk te zien weer af te zwakken he, besef je wel hoe hooggespannen de verwachtingen nu zijn? IK probeer juist alles op te blazen zodat het mee kan vallen, jij doet precies het tegenovergestelde. Ik ga je gewoon niet meer lezen

Nee hoor, je kunt je bij Gipsy beter voorbereiden op ernstig stuitergedrag zo nu en dan en veel leven in de brouwerij; ik denk dat ze streken genoeg gaat hebben en saai zal het zeker niet worden.

Wat doet Toto het al goed Hanneke!
Volgens mij heb jij de perfecte aanpak met hem, zo te lezen weet je hem al aardig goed te motiveren

Hanneke2 schreef:

Paisley schreef:Dus er zijn podenco's die na al die onzekerheden hun baas en de andere hond in de steek laten, de benen nemen, over een hek heen springen om hun verdere leven in eenzaamheid door te brengen, al dan niet met een 10m lijn er achteraan slepend... ?

Sorry hoor ik blijf sceptisch maar kies iedereen vooral je eigen pad. Ben in ieder geval blij dat ikzelf niet zo'n issue van het loslopen hoef te maken.

Ik ben soms ook een beetje jaloers op mensen met honden die er niet aan zouden denken om de benen te nemen. Ik ken iemand die twee waterhondjes adopteerde via een stichting en die liepen vanaf dag 1 los naast haar benen. En zoveel jaar later lopen ze daar nog.

Maar net zo min als je de gemiddelde stafford na een goeie opvoeding en prima socialisatie en zeventien cursussen 100% hondveilig kan verklaren, kan je een podenco ooit voor 100% vertrouwen als het gaat om achter iets bewegends aan te rennen. Je kan een hond niet eeuwenlang fokken op een bepaalde taak en dan denken dat je het bijbehorende gedrag wel kan afleren.

Mijn hond is ook niet zo hoor. Die laat echt geen haas lopen en dat hoeft ook niet, want zoals jij zegt; ook stabij's zijn gefokt op zelfstandig jagen en ik hoef niet vreemd op te kijken dat ze die neiging heeft.
Ze luistert dan ook nergens naar en gaat er volledig voor. Maar dat betekent niet dat ik mijn hond kwijt ben, of de hond mij. Ze zoekt me wel weer op als de haas uit zicht is. Maar ik ben zelf niet zo'n controle-freak dat ik dit soort zaken onder controle wil hebben voor ik haar los laat lopen. En bij die opvanghonden ook niet. Ik zie wel waar het schip strand.
Er heeft een keer 1 een vogel uit de lucht gevist, vlak voor mijn neus. Ondanks dat ze de bomen in sprong voor de vogels, kon ze de eerste weken goed los lopen. De echte uitdagingen begonnen pas toen ze zelfvertrouwen begon te krijgen.

Wat dat betreft lijken podenco's me weinig verschillen van bijvoorbeeld een griekse zweethond

DeDiana schreef:

Frolic schreef:Jij weet ook werkelijk elk min- of aandachtspuntje wat ik denk te zien weer af te zwakken he, besef je wel hoe hooggespannen de verwachtingen nu zijn? IK probeer juist alles op te blazen zodat het mee kan vallen, jij doet precies het tegenovergestelde. Ik ga je gewoon niet meer lezen

Nee hoor, je kunt je bij Gipsy beter voorbereiden op ernstig stuitergedrag zo nu en dan en veel leven in de brouwerij; ik denk dat ze streken genoeg gaat hebben en saai zal het zeker niet worden.

Wat doet Toto het al goed Hanneke!
Volgens mij heb jij de perfecte aanpak met hem, zo te lezen weet je hem al aardig goed te motiveren

Hij is ook wel heel makkelijk te motiveren. Een beetje enthousiast iets roepen en hij gaat al met vier poten de lucht in van blijdschap.

Tegelijk moet je daar ook weer mee opletten, want hij is ook heel makkelijk helemaal gek te maken. Dochter was hier vandaag, ze had hem nog niet gezien en was helemaal weg van hem. Hij vond haar ook erg leuk door de koekjes en het stoeien, maar raakte echt door het dolle heen en begon aan haar kleren te sjorren enzo. Hij is dan wel weer makkelijk te kalmeren gelukkig, en kan ook prima zijn rust pakken, maar ik denk dat het goed is dat hij niet in een druk gezin met jonge kinderen terecht is gekomen, want daar zou hij helemaal hyperdepieper worden.

Ik ben ook echt stikblij dat ik dat 'los' spelen en rennen met andere honden zachtjes aan kan uitbouwen. Misschien komt hij dan ooit een keertje moe thuis na de wandeling.

Oh en hij heeft buiten ook met Lilo gespeeld! Halverwege kreeg hij wel een snauw en een opgetrokken lipje omdat hij weer eens te lomp was, maar dat is alleen maar goed. Ik hoop dat zij hem wat betere manieren aan kan leren.

Paisley schreef:

Hanneke2 schreef:

Paisley schreef:Dus er zijn podenco's die na al die onzekerheden hun baas en de andere hond in de steek laten, de benen nemen, over een hek heen springen om hun verdere leven in eenzaamheid door te brengen, al dan niet met een 10m lijn er achteraan slepend... ?

Sorry hoor ik blijf sceptisch maar kies iedereen vooral je eigen pad. Ben in ieder geval blij dat ikzelf niet zo'n issue van het loslopen hoef te maken.

Ik ben soms ook een beetje jaloers op mensen met honden die er niet aan zouden denken om de benen te nemen. Ik ken iemand die twee waterhondjes adopteerde via een stichting en die liepen vanaf dag 1 los naast haar benen. En zoveel jaar later lopen ze daar nog.

Maar net zo min als je de gemiddelde stafford na een goeie opvoeding en prima socialisatie en zeventien cursussen 100% hondveilig kan verklaren, kan je een podenco ooit voor 100% vertrouwen als het gaat om achter iets bewegends aan te rennen. Je kan een hond niet eeuwenlang fokken op een bepaalde taak en dan denken dat je het bijbehorende gedrag wel kan afleren.

Mijn hond is ook niet zo hoor. Die laat echt geen haas lopen en dat hoeft ook niet, want zoals jij zegt; ook stabij's zijn gefokt op zelfstandig jagen en ik hoef niet vreemd op te kijken dat ze die neiging heeft.
Ze luistert dan ook nergens naar en gaat er volledig voor. Maar dat betekent niet dat ik mijn hond kwijt ben, of de hond mij. Ze zoekt me wel weer op als de haas uit zicht is. Maar ik ben zelf niet zo'n controle-freak dat ik dit soort zaken onder controle wil hebben voor ik haar los laat lopen. En bij die opvanghonden ook niet. Ik zie wel waar het schip strand.

Het probleem met podenco's is dat dat schip een speedboot is. Die haas raakt niet zo snel uit zicht, want die kunnen ze bijhouden en soms ook inhalen. En omdat ze zo allejezes hard kunnen lopen, zijn ze in no-time zo ver weg dat ze soms niet meer precies weten waar jij ook weer was. En als ze dan een beetje in paniek schieten dan zijn de rapen gaar. Of ze gaan achter een kat aan en rennen een woonwijk in, met straten en auto's. Dat zijn de dingen waar ik bang voor ben, en dat heeft niks te maken met controlefreak zijn of niet, want ik ben na 12 jaar podenco's redelijk laconiek geworden als er eentje opeens verdwijnt in de struiken. Ze lopen ook niet in zeven sloten tegelijk, en vaak is het ergste wat kan gebeuren is dat ze lekker ergens door de poep hebben gerold en dan weer vrolijk aan komen rennen. Maar met zo'n nieuwe moet ik nog helemaal uitvogelen wat de triggers zijn. En ik weet bijvoorbeeld nog niet eens honderd procent zeker dat sloten en singels natuurlijke grenzen zijn, dalijk heb ik er opeens eentje die wel zwemt. Dat soort zaken wil ik wel weten voor een hond echt los kan. En met echt los bedoel ik zeker de eerste maanden alsmaar aan- en aflijnen, afhankelijk van het gebied. Lilo heb ik echt jaaarenlang steeds even aangelijnd bij alle bruggetjes, Jack ging steevast even aan de lijn als er schapen of paarden in zicht waren, en bij Toto moet ik dat nog ondervinden. Ik weet inmiddels dat hij bij angst heel snel herstelt en mij weer opzoekt, dat is eis nr. 1 bij loslopen, maar ik wil hem echt nog wel wat beter leren kennen voor hij zonder lijn helemaal los kan gaan.

Er heeft een keer 1 een vogel uit de lucht gevist, vlak voor mijn neus. Ondanks dat ze de bomen in sprong voor de vogels, kon ze de eerste weken goed los lopen. De echte uitdagingen begonnen pas toen ze zelfvertrouwen begon te krijgen.

Oh, maar dat laatste snap ik helemaal. Toto is tot dusver een modelhond, maar ik zet me al schrap voor als hij straks wat zelfverzekerder wordt en dan uiteindelijk denkt dat hij koning van de wereld is. Been there, done that. Buitenlandse hondjes hebben vaak zo'n soort 'verlate puberteit' waarbij ze als ze zich echt helemaal thuis voelen ook heel veel meer zelfvertrouwen krijgen en helemaal vrolijk gaan onderzoeken of ze misschien ook wel tijdens een zondagavondeten met opa en oma erbij effe op tafel kunnen springen en mee kunnen vreten, tel daar nog eens een jonge podencoreu bij op die volwassen worden sowieso gelijk stellen aan koning van de wereld worden en zomaar opeens bezopen macho gaan doen naar andere reuen, ik denk dat ik mijn handen nog vol krijg aan mijn stuiterballenhond.

Wat dat betreft lijken podenco's me weinig verschillen van bijvoorbeeld een griekse zweethond

Ik heb de ballen verstand van Griekse zweethonden, maar je vergeleek ze ook al met stabij's, en ik denk toch dat je een beetje vertekend beeld van podenco's hebt. Het zijn echt oerhondjes, geen jachthonden die braaf wachten op een commando van de baas voor ze in actie komen. Ik vind alles wat ik aan podenco heb gehad en verder ken nog steeds een soort kruising met een kat.

Hanneke2 schreef:
Ik heb de ballen verstand van Griekse zweethonden, maar je vergeleek ze ook al met stabij's, en ik denk toch dat je een beetje vertekend beeld van podenco's hebt. Het zijn echt oerhondjes, geen jachthonden die braaf wachten op een commando van de baas voor ze in actie komen. Ik vind alles wat ik aan podenco heb gehad en verder ken nog steeds een soort kruising met een kat.

Alsof het een wedstrijd is wie de jachterigste hond heeft. De vergelijking met de stabij deed ik omdat ik weet hoe moeilijk het kan zijn een zelfstandig jagende hond niet meer zelfstandig te laten jagen. Niet omdat ik denk dat het vergelijkbare honden zijn met podenco's. Die van mij zwemt wel achter meerkoeten aan
Maar ik vind het jachtinstinct beheersen geen voorwaarde voor los van de lijn lopen, dat is alles.

Kennissen van me hebben een Podenco van ik dacht 7 jaar. Gehaald als Jack russelpup bij een stichting
Bleek die Jack russel toch een Podenco

Die mensen hadden een schip en daar liep hij altijd op of rond , liep nooit weg
In hun gewone huis met tuin ook niet

Nu zijn ze begin dit jaar verhuisd naar de buiten, en meneer Podenco neemt regelmatig de kuierlatten
Ondanks dat alles inmiddels tot 1.80 omheind is en er ligt zo'n stroomdraad ( zo een waarbij ze een halsband dragen )

Daar waar de Duitse herder van een andere kennis daar heilig respect voor heeft , gaat meneer Podenco er gewoon vandoor


Ik geloofde die verhalen over de Podenco's nooit, maar nu toch wel hoor
Het is gewoon een ras dat je echt echt niet moet onderschatten en als ze er vandoor gaan dan zijn ze ook echt weg

Die kennissen zijn in t begin echt uren aan t zoeken geweest, en dan is de polder met al die boerderijen en weilanden, akkers enz ineens wel erg groot

Jion schreef:

** Angela ** schreef:Kennissen van me hebben een Podenco van ik dacht 7 jaar. Gehaald als Jack russelpup bij een stichting

Wat erg!

Kennis van mij haalde ook een Jack Russel pup uit het asiel, dat is nu een volgroeide boxer.

Een schoolvriendinnetje haalde een cockerspanielpup en dat werd een rossigblonde op een bouvier lijkende hond.
Ook die grote maat dus

Hilarisch die verhalen van mensen die een pup van het ene ras haalden en een volwassen hond van een ander ras kregen!

Maar, mensen, even over vandaag:

We waren amper in het park of we zagen een reiger. Ik had al verteld dat Toto heel erg gefocust is op vogels, nou dit was echt Toto die helemaal op scherp stond. Afleiden was totaal niet aan de orde, dus ik heb gezegd van "Oh, een kippie!" en heb de lijn losgelaten. Reiger vloog vrij laag weg, dus Toto is er een heel eind over het veld achteraan gerend, en toen kwam hij met een blije bek terug rennen voor een koekie.

Ook daarna weer een paar keer die lijn laten vallen zodat hij even kon spelen en rennen. We hebben hier een soort heuveltje en daar heeft hij met Lilo lopen rennen, heerlijk om die twee zo bezig te zien.

En toen liepen we langs de volkstuintjes en maakte Lilo van de gelegenheid (ofwel het feit dat mijn aandacht vooral bij Toto ligt nu) gebruik en kroop door een gat in de heg en ging door de volkstuintjes rennen. Toto wilde er uiteraard achteraan maar haha, zijn kop paste al niet door dat gat. Dat is weer een risico minder. Ik ben bij het gat in de heg blijven staan want Lilo is niet zo slim en uiteindelijk kwam het loeder moe maar voldaan terug.

Onze weg vervolgend kwamen we een gelegenheidsroedel tegen dat we vaker tegenkomen, Toto wilde natuurlijk weer spelen en rennen en zorgde bijna voor ongelukken met die sleeplijn achter hem aan en toen heb ik hem losgeklikt. Even later weer aangelijnd, en een eind verder met andere honden weer los geklikt. Ik was een beetje verbaasd over mezelf, maar hij doet het zo goed, het kan gewoon.

En ik heb nul garantie dat hij op enig moment toch niet de benen neemt, maar ik denk wel dat hoe vaker hij de kans krijgt om effe te rennen en netjes terug te komen, hoe groter de kans dat hij ook in andere situaties netjes terug komt.

Ik blijf nog wel even met die lange lijn lopen, maar ik ben van plan om steeds vaker gewoon die lijn eraf te halen zodat hij heerlijk kan rennen. Hij doet ook geen domme dingen. Er loopt hier bijvoorbeeld een mechelkruising die absoluut niks mot van vreemde honden, en daar gaat hij al keurig met een boogje omheen maar begroet dan wel even die baas (die kennen we al heel lang, Jack was verliefd op haar vorige hond). Hij zoekt zijn speelkameraadjes ook goed uit, liefst honden van zijn eigen formaat en dat gaat prima. Met kleine hondjes wil hij ook wel graag spelen, en waar ik wel op moet letten is als zo'n kleintje ingaat op een uitnodiging tot spel, dat hij dan toch te lomp doet. Kleine hondjes die hem eng vinden laat hij keurig met rust.

Bizar hoor, dat hij in zoveel opzichten zo makkelijk is. Ik klop het even af, maar ik hou er wel rekening mee dat het nog anders kan worden.

Ik denk dat ik hem de clicker aan ga leren, zodat hij ook dingen krijgt om over na te denken en om ook echt gericht samen te werken. Ik denk wel dat hij dat leuk zal vinden als er heel veel lekkere hapjes bij komen kijken.

Maar mensen het is toch wat, hij loopt gewoon los. Ik sta echt een beetje paf.

Zo de horen ben je heel goed bezig! En dieToto lijkt me een heerlijke hond!
Amy heeft ook veel jachtdrift en ook vogels vindt ze geweldig. De eerste keren dat ze los liep was ik haar elke keer 'kwijt' in het struikgewas. er vloog vanalles uit waardoor ik kon zien waar ze zat en af en toe stak er een koppie uit (wanneer ik haar niet riep) om te checken of ik er nog wel stond, dus ze hield me stiekem toch in de gaten. Toen ben ik gaan trainen met rodiworst. Altijd als ze bij me kwam, kreeg ze een plakje worst en beloonde ik haar uitbundig en kreeg ze in de meeste gevallen weer 'vrij'. Ook ben ik begonnen met negeren en doorlopen in plaats van wachten en roepen wanneer ze de struiken inschoot om te jagen of naar achtertuinen rende om te kijken of daar nog wat te snacken viel En dat bleek toch ook een goede zet.
Vanaf dat moment kwam er een ommekeer en is in 99% van de gevallen op mij gefocust en rent snel weer achter me aan als ze ziet dat ik wegloop of haar de rug toekeer. Het blijft natuurlijk opletten, maar eerst dacht ik dat ik haar nooit los kon laten en 3 weken later was het totaal anders.
Lang leve de rodiworst
Heel veel succes met je mooie mannetje! Komt vast helemaal goed.

Gaat leuk Hanneke
Ik lees met plezier mee

Fijn dat het al zo goed gaat en dat je het vertrouwen hebt dat hij los kan. Jouw vertrouwen zal ongetwijfeld ook op hem uitstralen en alleen maar een positieve invloed hebben. Geniet er maar lekker van Hanneke!