Het is nu "slechts" 1 week geleden dat Hayleigh ons verlaten heeft, en dus "slechts" 1 week dat ik na 12 jaar helemaal geen honden meer heb, maar pffff, wat is dit ontzettend moeilijk.
Het verbaast mij dat dat ik tegen zoveel situaties en momenten aanloop dat ik ze mis. Veel meer als waar ik rekening mee gehouden had.
Mijn hele leven en ritme staat op zijn kop.
Niet meer wakker worden, mijn vrouw een zoen geven en de hond een knuffel.
Niet meer na mijn 2e bak koffie mijn jas aantrekken en de honden uitlaten.
Niet meer 2 uur voor mijn werk uit met de honden naar het bos of meer toe.
Niet meer thuis komen en verwelkomt worden.
Niet meer de zekerheid dat mijn vrouw veilig en beschermt in bed ligt.
Een heleboel niet meer.................................
Ik betrap mezelf er nu op hoe vaak ik wel niet even naar achteren keek naar de honden. De afgelopen jaren zonder erg, nu merk ik het dus wel. Toen uit een automatisme, nu elke keer een dreun.
Ik merk nu dat ik de situatie veel ontvlucht, dat ik niet in de woonkamer kan / wil zitten om de "dreun" te ontlopen.
Ik zoek overal afleiding in, maar ik vind het nergens.
Sommige zeiden al, neem een andere hond?
Of dat voor mij zou werken? Geen idee, en zolang ik daat voor mijzelf geen zekerheid over heb vind ik niet dat ik dit met een hond moet gaan uitproberen want wat als het niet gaat?
Daarbij, mijn vrouw is daar zeker, emotioneel gezien, niet klaar voor.
Wat ik ook doe, wat ik ook bedenk, mijn gezin is niet compleet meer.
1 lieve kat en 2 honden in 1 jaar verliezen is teveel.
Veel te veel....voor een watje als ik..............................
[ ben gek op watjes die van beesten houden ] 
