Tara schreef:moosje schreef:Naga schreef:verassen
Tara, kom er maar in!
Haha...deserved
Ik haat spelfouten.... it happens....damn....
annemick schreef:
Nou ik zie dat mijn tip nu niet echt nodig is geweest, je hebt genoeg respons, veel plezier vandaag met je "hondendag"
Mooi hè? Ik kom inderdaad geen aandacht te kort. Heel plezierig
Hondendag was top!
Eerst naar Vleuten voor een bezoek aan de Akita's en Malamutes. We hebben er 1,5 uur gezeten, met de honden gespeeld en gepraat over de beide rassen. Hele leuke dieren. Maar zoals eerder gezegd, ik en mijn meissie zijn sowieso erg gesteld op dieren. De Malamutes vond mijn vriendin wat overweldigend. Stonden ook meteen met de voorpoten op haar schouders (ze is niet heel groot). Heel lief en 'spontaan' maar ook wel heel veel hond dat je ineens recht aan staat te kijken
Een van de Akita's had direct haar hart gestolen. Was ook een super lief (en wat rustiger) beest. En mooi ook. Grijs getroomd, impressive!
Voor mij was het omgekeerd. Ik vond de Malamutes heel leuk, lief ook. Echte knuffelberen. En die vacht is heerlijk pluizig en zacht. En ook plezierig: op een gegeven moment gingen ze ook gewoon rustig liggen. Wel heel alert de hele tijd. De Akita's vond ik mooi, maar had er geen klik mee. Ze waren enthousiast en lief, maar het was het niet voor mij. Ik kan het niet beter omschrijven als dat ik veel afstand voelde. Een beetje 'waterige affectie' o.i.d.
Wat ons beiden bekroop was het besef dat dit wel behoorlijk 'high energy' honden zijn. Zelfs als ze rustig liggen, gaat er een bepaalde spanning van uit. Als je ze aanhaalt, gaan ze direct weer staan en maken er een knuffelsessie van. Super lief, maar het is wel een beetje 'much' (voor ons). Dat had mijn staff ook heel sterk en dat wou ik nu juist ietsje minder. Dat was het gevoel toen we er een uurtje weg waren. En dan komen de rationalisaties vanzelf om dat gevoel te ondersteunen
. Ze verharen idd wel erg. Hele plukken per keer. En dat in een kantooromgeving, of in je huis... Die voelden we niet helemaal. Daarbij: ook de fokker gaf aan dat voor een Akita en een Malamute ons beschikbare uitlaatschema wel krap was. En ja, het is wat het is.... We gaan er niet opeens meer tijd voor vrij kunnen maken. En ze zei nog wel iets wat ons beiden wel bereikte: "je moet je misschien minder afvragen wat bij jullie past, maar proberen te bedenken waarom deze hond jou als baas zou uitzoeken?" En dat plaatst alles dan wel in het juiste perspectief.
Dus toen we op weg waren naar Emmen om Kiefer en Hutsje te ontmoeten, waren we er eigenlijk wel al uit: deze twee mooie rassen (akita en malamute) zijn niet voor ons (en zij zouden ons waarschijnlijk ook niet uitzoeken
). Maar goed dat we zijn gegaan en heel fijn dat deze fokker ons zo gastvrij wilde ontvangen.
En toen de leukste Bullmastiff ever ontmoet (met ditto baas
). Wij merkten toen we met Kiefer aan het dollen waren direct wat wij eigenlijk zoeken in een hond: een maatje, dat net zo gek is op knuffelen als wij en met een vergelijkbaar 'middle of the road' energieniveau. Heerlijk. Dat....en hij is ontzettend knap
We hebben heel veel informatie gehad van Hutsje, heel veel liefde mogen ontvangen van Kiefer en ook Lijfje kroelde vrolijk mee
. Vervolgens een goede (bijna) 2 uur door het bos gewandeld (heerlijk) en ook daar gezien dat deze bm gewoon heel goed gebalanceerd is, lekker kan rennen, goed zijn eigen gang kan gaan zonder de baas te vergeten en heel zelfverzekerd is. Dit gaat passen was ons unaniem oordeel. Helemaal blij werden we er van!
Long story short: wij denken dat we ons hondenras hebben gevonden.
Nu we dat vraagje getackled hebben, kunnen we ons nog eens goed de vraag gaan stellen of een bullmastiff in ons leven halen echt een goed idee is voor alle betrokkenen. Ik denk van wel, mijn schatje denkt dat ook.....maar kan geen kwaad daar nog eens goed over door te denken (je kan meer niet genoeg denken hè....
)
En op zoek naar een Kiefer II. Want dat is wel wat ons over de streep heeft getrokken. De BM was immers in eerste instantie afgevallen vanwege de gezondheidsproblemen waar het ras mee lijkt te kampen. Een hond zoals wij die kenden van onze buren, willen wij niet. Zij hebben 2 BM's gehad, beiden niet ouder dan 5 jaar geworden. 1 overleden aan een hersentumor en de ander aan hartfalen. Die laatste had een jaar daarvoor ook al een operatie aan haar elleboog gehad.
Kiefer daarentegen blaakt van gezondheid en Hutjse heeft ons haarfijn uitgelegd hoe dat kan. Dus een atletische BM, gefokt uit een voldoende grote en gezonde genenpoel. Dat is de droom vanaf nu!
Nu voldaan naar mijn bedje toe....dat wandelen is maar vermoeidend
veel succes met jullie zoektocht 