Taartje erbij?!
Geplaatst: 02 mei 2008 21:25
Hallo allemaal,
ik ben Tamara (Taartje), een meisje van 34. Ik ben getrouwd en we hebben 2 meiden van 6 en bijna 3 jaar.
Nadat we anderhalf jaar zonder hond hadden geleefd, begon het toch weer sterk te kriebelen. Zodoende zijn we afgelopen januari naar het asiel getogen en daar vonden we Luca, onze ruwharige Parson Russell terrier.
Luca was min of meer een probleemgeval, ze was een zwerver, ca. 2 jaar, niet zindelijk, zeer angstig voor (vreemde) mensen en in mindere mate voor honden en ze zat ook al een flinke tijd in het asiel. Hier had ze kennelhoest opgelopen en een aantal wondjes aan haar voorpoten en snuit: van de tralies....
Het was echter liefde op het eerste gezicht
en we hebben haar meegenomen. Hoewel het een heleboel werk was (en nog steeds is), heb ik er nog geen seconde spijt van. Luca is mijn hondje!
Ongeveer 2 maanden later (toen de rust min of meer was weergekeerd) kreeg ik heel sterk het gevoel van: ach was ik maar 2 hondjes, dan kon ik samen spelen-->een speelkameraadje zou voor onze superenergieke Luca een goed idee zijn.
Zo gezegd zo gedaan. Wij weer naar het asiel. En we troffen het ongelooflijk: er was die dag een Tibetaanse terrierpup (reutje) van 6 maanden beschikbaar gekomen voor adoptie. Een onwijs lief, prachtig getekend en redelijk zelfverzekerd jochie, die gewend was aan kinderen en andere honden: die was voor ons!
En inderdaad: sinds we Fygo erbij hebben, heeft Luca geen tijd meer om ongein uit te halen en zijn ze alleen maar met elkaar bezig. Het is heerlijk om te zien en ik knijp in mijn handjes dat we het geluk hebben om 2 zulke fantastische hondjes in huis te hebben.
Ik ben op het forum terecht gekomen omdat ik interesse heb in alternatieve oplossingen, vers voer, pup-verzorging, kortom alles wat met hondjes te maken heeft!
Ik ga zeker weten een hoop opsteken en misschien kan ik jullie ook eens ergens mee helpen?!
Hartelijke groet,
Tamara
ik ben Tamara (Taartje), een meisje van 34. Ik ben getrouwd en we hebben 2 meiden van 6 en bijna 3 jaar.
Nadat we anderhalf jaar zonder hond hadden geleefd, begon het toch weer sterk te kriebelen. Zodoende zijn we afgelopen januari naar het asiel getogen en daar vonden we Luca, onze ruwharige Parson Russell terrier.
Luca was min of meer een probleemgeval, ze was een zwerver, ca. 2 jaar, niet zindelijk, zeer angstig voor (vreemde) mensen en in mindere mate voor honden en ze zat ook al een flinke tijd in het asiel. Hier had ze kennelhoest opgelopen en een aantal wondjes aan haar voorpoten en snuit: van de tralies....
Het was echter liefde op het eerste gezicht
en we hebben haar meegenomen. Hoewel het een heleboel werk was (en nog steeds is), heb ik er nog geen seconde spijt van. Luca is mijn hondje! Ongeveer 2 maanden later (toen de rust min of meer was weergekeerd) kreeg ik heel sterk het gevoel van: ach was ik maar 2 hondjes, dan kon ik samen spelen-->een speelkameraadje zou voor onze superenergieke Luca een goed idee zijn.
Zo gezegd zo gedaan. Wij weer naar het asiel. En we troffen het ongelooflijk: er was die dag een Tibetaanse terrierpup (reutje) van 6 maanden beschikbaar gekomen voor adoptie. Een onwijs lief, prachtig getekend en redelijk zelfverzekerd jochie, die gewend was aan kinderen en andere honden: die was voor ons!
En inderdaad: sinds we Fygo erbij hebben, heeft Luca geen tijd meer om ongein uit te halen en zijn ze alleen maar met elkaar bezig. Het is heerlijk om te zien en ik knijp in mijn handjes dat we het geluk hebben om 2 zulke fantastische hondjes in huis te hebben.
Ik ben op het forum terecht gekomen omdat ik interesse heb in alternatieve oplossingen, vers voer, pup-verzorging, kortom alles wat met hondjes te maken heeft!
Ik ga zeker weten een hoop opsteken en misschien kan ik jullie ook eens ergens mee helpen?!
Hartelijke groet,
Tamara
