Ik zit als nieuw lid braaf wat bij te lezen op het forum en zie allerlei topicjes waar ik eigenlijk wel op wil reageren, maar die al dik twee jaar oud zijn, dus dat doe ik dan maar niet. Dus maar even hier:
Ik ben Dogtime-dvd's aan het bekijken en ik vind ze leuk. Van Pup tot Puber en Desperate Dogs. Ik moet nog twee hoofdstukjes Meg. Wel grappig om de hondjes van de dvd dan hier op het forum tegen te komen..
Naar aanleiding van Mixer die dood was gebeten door een stafford. Ik liep in de schemering eens met mijn rottweiler (aan de riem). Hij was (overleden in 2006) niet de makkelijkste, maar ik had hem prima onder controle. Zie ik verderop een ouder echtpaar (lees: ruim 60+) met hun ubergespierde kruising stafford lopen. Zij hadden voor deze hond een stevige boxerreu, die erg slecht met honden was, ze lieten hem ook nooit los, maar aan de lijn was dat nog steeds eng, omdat ze niet echt goed te been waren. Deze boxer heb ik mank zien lopen, daarna met een kap om en daarna een tijdje niet meer. Ik nam aan dat hij overleden was, hij was ook al wat ouder. Toen zag ik dit stel dus weer lopen met hun nieuwe hond, deze stevige kruising. Hij was bijna zo hoog als mijn rottweiler, minder zwaar, maar veel 'leaner'. Zij deden altijd wel moeite om uit ieders buurt te blijven en ze lieten hem echt nooit los, maar ik vond het toch niet zo slim dat dit stel zo´n hond had geadopteerd. Een iets kleiner en iets liever staffordje of boxertje was misschien een beter idee geweest.
En nu kwam ik ze tegen in de schemering en rukte hun hond zich los. Hij bedenkt zich geen moment en stort zich op mijn hond, stevig in de keel vast. Mijn rottweiler was dan wel wat lastig soms, maar van vechten had hij echt geen kaas gegeten. Gelukkig maar, want nu hoefde ik me maar op 1 bek te concentreren. Zijn baasjes deden niets, alleen maar erg bezorgd aan de zijlijn staan en roepen: Billy, laat toch los! Dus ik trappen, schreeuwen, maar hij had vast en ging niet loslaten. Hij verpakte ook niet echt, had gewoon vast. Mijn hond greep hem nog wel een keer heldhaftig ook in de nek, maar hij was echt een beetje overdonderd. Stiekem was het een dikke knuffel en helemaal geen stoere hond. Dus ik stond daar 10 minuten, een kwartier als een gek te trappen en schreeuwen. Op een gegeven moment ging ik echt denken waar ik hem moest raken om maar iets van een effect te behalen. Ik heb hem zelfs met de riem op zijn ogen geslagen, ik wist het ook anders niet meer. Uiteindelijk was ik bekaf, trillend als een rietje en stond ik ook aan mijn hond te trekken. Eindelijk zag ik Billy's beet van Kane's (mijn rottweiler) vel afglijden en viel ik achterover. Zij hadden Billy's riem gelukkig weer opgepakt en ze liepen met hem achteruit. Billy was zelf ook bekaf en toch misschien wel wat aangeslagen door het pak slaag dat hij heeft gekregen, want hij liep kalm met ze mee. Kane kon helemaal niet ademhalen en wankelde naar me toe. Tot ik bedacht dat dat kwam doordat de slipketting helemaal aan was gehaald door mijn gesjor! Kane had een follow-me om, maar als extra beveiliging ook een slipketting. Die ketting zat helemaal vast om zijn strot, zijn vacht was helemaal nat van al het gekwijl, dus de ketting slipte ook niet weer goed los. Toen dat gebeurd was en hij weer lucht kreeg, zei ik tegen het ouder echtpaar dat ik even in het licht van de lantaarnpaal ging kijken of Kane wonden had. Ik voelde allemaal natte plekken, maar kon het echt niet zien. In het licht zag ik tot mijn verbazing helemaal geen bloed, alleen kwijl en een paar dikke plekken. Toen ik weer opkeek zag ik nog net de hielen van het oude stel. Ik ben drie dagen hees geweest door al mijn geschreeuw, had een ontzettend zere keel. Kane had alleen blauwe plekken. Als mijn hond niet zo groot en stevig was geweest, met blijkbaar een erg taai velletje, was het echt niet zo goed afgelopen. Eng om te bedenken. Ook eng om te bedenken dat je daar dan alleen staat zo'n tank van je hond te schoppen. Onverantwoordelijke baasjes zijn eng, heel eng...
