Rust zacht Spike
Geplaatst: 20 aug 2010 22:56
Lieve Spike,
Je laat een grote leegte achter ..
Je werd 15 jaar geleden bij ons thuis geboren, ik weet het nog zo goed. Het was het eerste nestje van Coby en als meisje van 10 was dit prachtig om mee te maken. Wat was je een heerlijke hond, je was super aanhankelijk.
Waar ik was was jij, wat hebben we een plezier samen gehad.
Toen je mamma nog een tweede nestje kreeg heb jij de rol van grote broer perfect op je genomen. Dagen en nachten was je met de pups in de weer, zelf heb je ook nog een keer mogen zorgen voor een mooi nestje baby's.
Op wat problemen met je huid die goed onder controle te houden waren heb je nooit iets gehad. Je hebt geleefd, genoten. Iedere keer als we gingen wandelen of we gingen naar de boot was je helemaal door het dolle heen.
Je was een echte knuffelbeer, wilde niet alleen zijn. Sinds ik uit huis was was je een echt vaderskindje. Zodra hij er was zat je bij hem. Volgde iedereen op de voet, soms zelfs op het vervelende af, maar ach, wat missen we dat nu..
Het laatste jaar ging het wat slechter met je. Na de nodige onderzoeken bleek je problemen met je hart te hebben. De aanvallen die je kreeg waren vreselijk om te zien. Eerst kiepte je om, bewusteloos. Na een paar zenuwslopende seconden kwam je langzaam bij, maar dan verkrampte iedere spier en schreeuwde je het uit van de pijn.
Op die momenten wilde we je laten gaan, dit verdiende je niet. Maar hoe vreemd ook; na zo'n aanval leek je herboren. Dan rende je rond als een jonge hond en konden we je niet laten gaan.
We wisten dat je tijd bijna voorbij zou zijn, maar helaas is het eerder gekomen dan we gedacht hadden.
Afgelopen zondag was je zoals ieder weekend op de boot. Jullie waren op de weg naar huis, mijn moeder stond nog even te kletsen toen jij ineens weer een aanval kreeg.
Helaas stond je op de steiger en toen je om kiepte viel je zo het water in. Omdat je bewusteloos was kon je niet meer zwemmen en je zonk zo naar de bodem
Mama heeft je zo zien zakken,maar we konden je niet meer uit het water halen. Omdat het zo diep was is Frans (mijn zwager) gekomen om je op te duiken zodat we je in ieder geval konden cremeren.
Helaas heb ik geen afscheid kunnen nemen ivm vakantie en ook mijn ouders hebben hem niet meer kunnen en willen zien. Ze hebben je ingewikkeld in een deken en je maandag weggebracht.
Ik hoop dat je geen pijn meer hebt gehad en je nu herenigd bent met Coby, die een paar weken voor je is gegaan.
Rust zacht kanjer, ik mis je
Je laat een grote leegte achter ..
Je werd 15 jaar geleden bij ons thuis geboren, ik weet het nog zo goed. Het was het eerste nestje van Coby en als meisje van 10 was dit prachtig om mee te maken. Wat was je een heerlijke hond, je was super aanhankelijk.
Waar ik was was jij, wat hebben we een plezier samen gehad.
Toen je mamma nog een tweede nestje kreeg heb jij de rol van grote broer perfect op je genomen. Dagen en nachten was je met de pups in de weer, zelf heb je ook nog een keer mogen zorgen voor een mooi nestje baby's.
Op wat problemen met je huid die goed onder controle te houden waren heb je nooit iets gehad. Je hebt geleefd, genoten. Iedere keer als we gingen wandelen of we gingen naar de boot was je helemaal door het dolle heen.
Je was een echte knuffelbeer, wilde niet alleen zijn. Sinds ik uit huis was was je een echt vaderskindje. Zodra hij er was zat je bij hem. Volgde iedereen op de voet, soms zelfs op het vervelende af, maar ach, wat missen we dat nu..
Het laatste jaar ging het wat slechter met je. Na de nodige onderzoeken bleek je problemen met je hart te hebben. De aanvallen die je kreeg waren vreselijk om te zien. Eerst kiepte je om, bewusteloos. Na een paar zenuwslopende seconden kwam je langzaam bij, maar dan verkrampte iedere spier en schreeuwde je het uit van de pijn.
Op die momenten wilde we je laten gaan, dit verdiende je niet. Maar hoe vreemd ook; na zo'n aanval leek je herboren. Dan rende je rond als een jonge hond en konden we je niet laten gaan.
We wisten dat je tijd bijna voorbij zou zijn, maar helaas is het eerder gekomen dan we gedacht hadden.
Afgelopen zondag was je zoals ieder weekend op de boot. Jullie waren op de weg naar huis, mijn moeder stond nog even te kletsen toen jij ineens weer een aanval kreeg.
Helaas stond je op de steiger en toen je om kiepte viel je zo het water in. Omdat je bewusteloos was kon je niet meer zwemmen en je zonk zo naar de bodem
Mama heeft je zo zien zakken,maar we konden je niet meer uit het water halen. Omdat het zo diep was is Frans (mijn zwager) gekomen om je op te duiken zodat we je in ieder geval konden cremeren.
Helaas heb ik geen afscheid kunnen nemen ivm vakantie en ook mijn ouders hebben hem niet meer kunnen en willen zien. Ze hebben je ingewikkeld in een deken en je maandag weggebracht.
Ik hoop dat je geen pijn meer hebt gehad en je nu herenigd bent met Coby, die een paar weken voor je is gegaan.
Rust zacht kanjer, ik mis je
