Rumba d'Aitone 14-2-2000 - 4-10-2010
Geplaatst: 04 okt 2010 10:03
Vannacht is onze Rumba overleden.
We maakten voor het eerst kennis met haar op onze eerste Beardie-bijeenkomst in Frankrijk, waar haar fokker ons benaderde en aangaf graag Joep te willen gebruiken voor een dekking van een van zijn teven. Die teef was Rumba.
Vijf maanden later kwam het verzoek om haar te willen opnemen bij ons, haar uiterst bejaarde baas kon niet langer voor haar zorgen. Wij stemden toe, maar het duurde nog even voordat de baas er klaar voor was om haar af te staan. Ze was toen bijna 7 jaar oud.
Toen ze uiteindelijk kwam, was ze meteen loops ook. En werd gedekt door Joep. Ze kregen samen 3 puppies, waarvan er eentje bij de geboorte overleed. Naderhand kreeg ze nog een nest, 7 pups dit keer en het moet gezegd: ze was een voortreffelijke moeder.
Toen ze bij ons kwam was ze wantrouwig, hield niet van omhelzingen en te intiem gedrag met haar. Dus deden we rustig aan. Wonnen geleidelijk aan haar vertrouwen. Als volbloed Française, uit Nice, had ze in het begin moeite met het koude klimaat hier en met het Nederlands, maar had binnen een paar dagen onder de knie wat 'eten', 'spelen' en 'uit' betekenden. Van ons drietal was ze zonder meer de slimste. Tuk op eten en op spelen, onvermoeibaar bij het apporteren, iets wat onze beide mannen altijd vertikt hebben.
De glans in haar ogen, als ze mee ging het bos in. Dat kende ze niet, want in Nice ging ze een blokje om het verzorgingstehuis en dat was het dan. De verbazing toen ze voor het eerst mee ging zwemmen. De mannen doken vol enthousiasme het water in, zij voelde voorzichtig met haar tenen. Maar in de loop van de weken werd ze steeds enthousiaster en uiteindelijk was ze de meest fanatieke zwemmer van alledrie. Wist niet van ophouden.
Haar wantrouwen verdween geleidelijk aan. Ze genoot van de tuin, deed niets liever dan liggen bakken in de zon terwijl de mannen in de schaduw lagen te puffen. Was dol op nieuwe wandelingen terwijl ze haar verveling tijdens het blokje-om niet onder stoelen of banken stak. Werd de dikste vrienden met Tjeu, was vriendelijk maar verder niet tegen Joep. Ze kon rondjes kwispelen, heen en weer en op-en-neer. Heerlijk om te zien. Ze blafte bij iedereen die ons terrein of dat van de buren opkwam. Hield niet van vreemde mannen in het donker. Ze danste in het rond als ze eten kreeg. Was stapelgek op haar vers voer.
Na 4 jaar bij ons was ze volkomen vertrouwd met ons en aanzienlijk toeschietelijker tegen vreemden. Ze heeft, dat weet ik zeker, bij ons nog 4 mooie jaren gehad en wij hebben er 4 jaar lang een hond aan gehad die ons veel heeft laten lachen.
Ze is gestorven nadat ze al een poosje had lopen hompelen. De DA kon niets vinden. Tot ze zaterdag zo overduidelijk een zieke hond was dat ik er toch maar weer mee naar de DA ging. Die constateerde een groot abces aan haar elleboog, waarschijnlijk veroorzaakt door een hondenbeet ofzo. Het abces werd opengemaakt, uitgespoeld, ze kreeg injecties met pijnstiller en anti-biotica, en een ris pillen voor de behandeling thuis, maar het heeft niet geholpen. Ze hield niks binnen, kon gisteravond laat niet meer staan. Met een hart vol zorg ging ik naar bed, klaar om als het niet beter ging, vandaag zo snel mogelijk terug naar de DA te gaan, maar het hoefde niet meer. Ze was weg.
Ik hoop dat ze gecremeerd kan worden maar dat valt niet mee in Frankrijk. Als het niet kan, wordt ze in ons stukje bos begraven.
Geboren op Valentijnsdag, gestorven op dierendag. Rumba, dank je wel voor alle keren dat je ons hebt laten lachen. Rust zacht en lach veel.
Edit: foto toegevoegd van ons Dooske, trotse mam en haar kroost:
We maakten voor het eerst kennis met haar op onze eerste Beardie-bijeenkomst in Frankrijk, waar haar fokker ons benaderde en aangaf graag Joep te willen gebruiken voor een dekking van een van zijn teven. Die teef was Rumba.
Vijf maanden later kwam het verzoek om haar te willen opnemen bij ons, haar uiterst bejaarde baas kon niet langer voor haar zorgen. Wij stemden toe, maar het duurde nog even voordat de baas er klaar voor was om haar af te staan. Ze was toen bijna 7 jaar oud.
Toen ze uiteindelijk kwam, was ze meteen loops ook. En werd gedekt door Joep. Ze kregen samen 3 puppies, waarvan er eentje bij de geboorte overleed. Naderhand kreeg ze nog een nest, 7 pups dit keer en het moet gezegd: ze was een voortreffelijke moeder.
Toen ze bij ons kwam was ze wantrouwig, hield niet van omhelzingen en te intiem gedrag met haar. Dus deden we rustig aan. Wonnen geleidelijk aan haar vertrouwen. Als volbloed Française, uit Nice, had ze in het begin moeite met het koude klimaat hier en met het Nederlands, maar had binnen een paar dagen onder de knie wat 'eten', 'spelen' en 'uit' betekenden. Van ons drietal was ze zonder meer de slimste. Tuk op eten en op spelen, onvermoeibaar bij het apporteren, iets wat onze beide mannen altijd vertikt hebben.
De glans in haar ogen, als ze mee ging het bos in. Dat kende ze niet, want in Nice ging ze een blokje om het verzorgingstehuis en dat was het dan. De verbazing toen ze voor het eerst mee ging zwemmen. De mannen doken vol enthousiasme het water in, zij voelde voorzichtig met haar tenen. Maar in de loop van de weken werd ze steeds enthousiaster en uiteindelijk was ze de meest fanatieke zwemmer van alledrie. Wist niet van ophouden.
Haar wantrouwen verdween geleidelijk aan. Ze genoot van de tuin, deed niets liever dan liggen bakken in de zon terwijl de mannen in de schaduw lagen te puffen. Was dol op nieuwe wandelingen terwijl ze haar verveling tijdens het blokje-om niet onder stoelen of banken stak. Werd de dikste vrienden met Tjeu, was vriendelijk maar verder niet tegen Joep. Ze kon rondjes kwispelen, heen en weer en op-en-neer. Heerlijk om te zien. Ze blafte bij iedereen die ons terrein of dat van de buren opkwam. Hield niet van vreemde mannen in het donker. Ze danste in het rond als ze eten kreeg. Was stapelgek op haar vers voer.
Na 4 jaar bij ons was ze volkomen vertrouwd met ons en aanzienlijk toeschietelijker tegen vreemden. Ze heeft, dat weet ik zeker, bij ons nog 4 mooie jaren gehad en wij hebben er 4 jaar lang een hond aan gehad die ons veel heeft laten lachen.
Ze is gestorven nadat ze al een poosje had lopen hompelen. De DA kon niets vinden. Tot ze zaterdag zo overduidelijk een zieke hond was dat ik er toch maar weer mee naar de DA ging. Die constateerde een groot abces aan haar elleboog, waarschijnlijk veroorzaakt door een hondenbeet ofzo. Het abces werd opengemaakt, uitgespoeld, ze kreeg injecties met pijnstiller en anti-biotica, en een ris pillen voor de behandeling thuis, maar het heeft niet geholpen. Ze hield niks binnen, kon gisteravond laat niet meer staan. Met een hart vol zorg ging ik naar bed, klaar om als het niet beter ging, vandaag zo snel mogelijk terug naar de DA te gaan, maar het hoefde niet meer. Ze was weg.
Ik hoop dat ze gecremeerd kan worden maar dat valt niet mee in Frankrijk. Als het niet kan, wordt ze in ons stukje bos begraven.
Geboren op Valentijnsdag, gestorven op dierendag. Rumba, dank je wel voor alle keren dat je ons hebt laten lachen. Rust zacht en lach veel.
Edit: foto toegevoegd van ons Dooske, trotse mam en haar kroost:
Sterkte
sterkte 