Dosha 01/01/04 - 08/10/10
Geplaatst: 25 okt 2010 00:11
Het heeft eventjes geduurd voor ik het kon neerschrijven maar ik moest dit gewoon schrijven .. ik wist ook niet waar ik het juist mocht/kon schrijven..
Februari 2004 .. onze Duitse herder Gini was ziek. Na een paar bezoekjes van de veearts bleek dat ze lymfeklierkanker had. We hebben haar na een weekje moeten laten inslapen (ze kreeg bloedneuzen), het was niet nodig om onze rakker zo te laten afzien. Ik heb er wel serieus van afgezien. (Ja, ik hecht me enorm aan mijn huisdieren). Gelukkig bestaat er dan zoiets als internet. Ik heb toen een nestje met Duitse Herder pups gevonden. Midden februari mochten deze puppies het nest al verlaten. “Gelukkig“ maar 2 weekjes zonder hond. Dat werd onze Dosha. Rond 19 febr was ze dan thuis. Wat een leuk beestje. De eerste nacht zijn we moeten opstaan (ze moest buiten). De tweede nacht zei ik tegen mijn zus ‘och leg dat puppieke maar op mijn bed, dan ligt ze warm’. Sindsdien is ze niet meer ’s nachts buiten moeten gaan. Het puppieke werd groter en ook toen lag ze op mijn bed. (Ben gelukkig nie van de grootste, dus dat was geen probleem en het was ook nog warm ook). Elke zomer of wanneer het warm was, zette ik zo van die grote ‘blauwe plastieke schelpen’ buiten met water (waar kleuters/peuters inspelen, in 1 schelp zand en in de andere water). Onze Dosha vond het fijn om in dat water te spelen, springen, … . Echt een hele leuke, lieve hond. Nooit niks stuk gebeten, we hadden haar genoeg oude knuffelberen en hondenspeelgoed gegeven en daar speelde ze dan mee. Als iets haar niet aanstond dan kreeg je wel zo’n kort blafje. Ze antwoordde je precies.
Dan op 1 oktober werd ze aan haar baarmoeder geopereerd omdat ze een baarmoederonsteking had. ’s Morgens brengen mijn pa en ik haar naar de dierenarts. Ze had er absoluut geen zin in. We kregen haar niet in de kamer binnen waar de veearts haar moet wegen. (precies alsof ze het wist) Ze had een goed gewicht .. 38,50kg. Daarna heeft ze een spuitje gekregen om haar al een beetje te laten slapen/kalmeren. We mochten rond 13-14u eens bellen om te horen hoe het ging. Alles ging goed, ze was wakker aan’t worden. Rond 17.45 mochten we haar dan gaan ophalen. Deze keer was m’n zus ook meegekomen. De veearts deed het hokje open waar ze in lag en ik ga bij haar zitten. Het eerst wat ik zei was ‘oh, die heeft kou’. Het was inderdaad zo .. haar voorste poten en haar snuitje waren echt koud. Ik had dat nog nooit zo gevoeld, normaal heeft ze het altijd warm. Dosh wil dan niet uit hokje .. enerzijds omdat het gewoon niet gaat. Ze kon niet op ‘haar benen staan’ en toch kregen we haar mee naar huis. Mijn zus en ik hebben dan de ganse avond voor haar gezorgd. Dat ze lekker warm in haar mand lag. We dachten ‘ze zal nog wat suf zijn van de operatie’.’s Avonds komt ze (zoals altijd) mee naar m’n slaapkamer. Ik had speciaal een nieuw (zacht) bakje/mand voor haar gekocht. We hebben haar serieus moeten helpen maar ze wilde zo graag naar m’n slaapkamer omdat ze dat gewend was.
Zaterdag is dan de dierenarts terug thuis geweest omdat ze niks wilde eten. Ze bleef maar overgeven. Ze heeft toen een paar spuitjes gekregen (antibiotica enzo..) maar ze leek nog zo suf. Toen had ze al een paar keer moeten overgeven. Zondag wilde ze nog niks eten (drinken deed ze wel). Mijn zus en ik hebben van alles geprobeerd… hondenbrokken hard en in water, brood, vlees, hondensnoepjes, zelfs water met druivensuiker… op het laatste wist ik het ook niet meer.
De zaterdag en de zondag heeft ze ook nog goed geplast. Mijn zus of ik gingen dan met haar mee naar buiten. De maandag hebben we de dierenarts terug gebeld omdat ze nog steeds niks wil eten en we kregen toen als antwoord ‘volgens mij zijn het complimenten’ (=ze doet maar alsof, ze heeft streken). Dosh had niks meer gegeten van donderdagavond! Dinsdagvoormiddag komt de dierenarts dan toch eens kijken en hij verschrikt zich als hij Dosh ziet liggen. Dinsdagochtend heeft ze voor het laatst geplast. Dosh blijft de dinsdag ook weer veel braken/overgeven. Woensdag komt de DA dan weer thuis, nu had hij serum (of zoiets bij). Dat werd onder de huid van Dosh gestoken om haar ‘te spoelen’. Het bleef dan even goed en dan na een 2-3tal uurtjes moest ze weer alles overgeven (braken). Het was vooral gal en maagsappen (het was geel). Donderdag werd het weer herhaald en de DA had ook bloed getrokken. Die namiddag had ik zoiets van ‘Dosh wordt niet meer beter’. Ze keek toen ook heel anders naar me. Normaal keek ze zo opgewekt en blij en nu was het zo droevig. ’s Avonds begon ze weer te braken, deze keer was het meer naar de groene kant. M’n ma heeft toen naar de DA gebeld. Hij zei dat het ‘normaal was’. Rond 22u heeft m’n ma dan nog eens gebeld omdat ze bleef maar overgeven. De DA zei toen ‘geef haar maar wat moltilium voor de maag’ (dat wat de mensen ook mogen innemen). (ik kon niet bellen, ik was compleet overstuur).
De nacht (van donderdag 7okt op vrijdag 8okt) ben ik gaan ‘kamperen’ in keuken. Ik had me een oude matras op de grond gelegd met de nodige dekens. Ik ben toen de ganse nacht bij haar gebleven. Tot 5u15-5u30 is het goed gegaan, maar toen is ze weer begonnen met overgeven(braken). Vrijdagvoormiddag kwam de DA dan met de resultaten van het bloedonderzoek. Zoals te verwachten was de ureumwaarde veel te hoog. Mijn zus wilde ook nog afscheid van haar nemen. Dus hadden we besloten om haar rond 15u30 in te laten slapen. Maar zo lang hebben we niet gewacht. Rond 13u45 hebben we de DA terug opgebeld en rond 14u15 is Dosh dan zachtjes ingeslapen… Ik kon het niet meer aanzien. Ik ben tot haar laatste zucht bij haar gebleven. Ze was er ook altijd voor mij, dus ik moest dit gewoon doen… We hebben besloten om haar te laten cremeren en nu is onze Dosh terug thuis. Ze heeft een speciaal plaatsje op m’n kamer gekregen .. de kamer waar ze ook het meeste was.
Met de nodige traantjes heb ik dit geschreven, ik vind het nog steeds moeilijk om over haar te praten/schrijven maar ik wil het gewoon hier schrijven. Ik mis haar enorm .. ze was mijne grote schat. Doshke, ik zal je nooit vergeten...
We hebben terug Duitse Herder pup 'besteld'(ik weet niet hoe ik het anders moet zeggen) maar we moeten nog een 4tal weekjes wachten voor we haar mogen gaan halen.. Zonder hond kan ik toch niet. Ik ben opgegroeid met altijd een hond in huis, ik vind het nu echt zo raar dat er gene viervoeter hier rondloopt.
Februari 2004 .. onze Duitse herder Gini was ziek. Na een paar bezoekjes van de veearts bleek dat ze lymfeklierkanker had. We hebben haar na een weekje moeten laten inslapen (ze kreeg bloedneuzen), het was niet nodig om onze rakker zo te laten afzien. Ik heb er wel serieus van afgezien. (Ja, ik hecht me enorm aan mijn huisdieren). Gelukkig bestaat er dan zoiets als internet. Ik heb toen een nestje met Duitse Herder pups gevonden. Midden februari mochten deze puppies het nest al verlaten. “Gelukkig“ maar 2 weekjes zonder hond. Dat werd onze Dosha. Rond 19 febr was ze dan thuis. Wat een leuk beestje. De eerste nacht zijn we moeten opstaan (ze moest buiten). De tweede nacht zei ik tegen mijn zus ‘och leg dat puppieke maar op mijn bed, dan ligt ze warm’. Sindsdien is ze niet meer ’s nachts buiten moeten gaan. Het puppieke werd groter en ook toen lag ze op mijn bed. (Ben gelukkig nie van de grootste, dus dat was geen probleem en het was ook nog warm ook). Elke zomer of wanneer het warm was, zette ik zo van die grote ‘blauwe plastieke schelpen’ buiten met water (waar kleuters/peuters inspelen, in 1 schelp zand en in de andere water). Onze Dosha vond het fijn om in dat water te spelen, springen, … . Echt een hele leuke, lieve hond. Nooit niks stuk gebeten, we hadden haar genoeg oude knuffelberen en hondenspeelgoed gegeven en daar speelde ze dan mee. Als iets haar niet aanstond dan kreeg je wel zo’n kort blafje. Ze antwoordde je precies.
Dan op 1 oktober werd ze aan haar baarmoeder geopereerd omdat ze een baarmoederonsteking had. ’s Morgens brengen mijn pa en ik haar naar de dierenarts. Ze had er absoluut geen zin in. We kregen haar niet in de kamer binnen waar de veearts haar moet wegen. (precies alsof ze het wist) Ze had een goed gewicht .. 38,50kg. Daarna heeft ze een spuitje gekregen om haar al een beetje te laten slapen/kalmeren. We mochten rond 13-14u eens bellen om te horen hoe het ging. Alles ging goed, ze was wakker aan’t worden. Rond 17.45 mochten we haar dan gaan ophalen. Deze keer was m’n zus ook meegekomen. De veearts deed het hokje open waar ze in lag en ik ga bij haar zitten. Het eerst wat ik zei was ‘oh, die heeft kou’. Het was inderdaad zo .. haar voorste poten en haar snuitje waren echt koud. Ik had dat nog nooit zo gevoeld, normaal heeft ze het altijd warm. Dosh wil dan niet uit hokje .. enerzijds omdat het gewoon niet gaat. Ze kon niet op ‘haar benen staan’ en toch kregen we haar mee naar huis. Mijn zus en ik hebben dan de ganse avond voor haar gezorgd. Dat ze lekker warm in haar mand lag. We dachten ‘ze zal nog wat suf zijn van de operatie’.’s Avonds komt ze (zoals altijd) mee naar m’n slaapkamer. Ik had speciaal een nieuw (zacht) bakje/mand voor haar gekocht. We hebben haar serieus moeten helpen maar ze wilde zo graag naar m’n slaapkamer omdat ze dat gewend was.
Zaterdag is dan de dierenarts terug thuis geweest omdat ze niks wilde eten. Ze bleef maar overgeven. Ze heeft toen een paar spuitjes gekregen (antibiotica enzo..) maar ze leek nog zo suf. Toen had ze al een paar keer moeten overgeven. Zondag wilde ze nog niks eten (drinken deed ze wel). Mijn zus en ik hebben van alles geprobeerd… hondenbrokken hard en in water, brood, vlees, hondensnoepjes, zelfs water met druivensuiker… op het laatste wist ik het ook niet meer.
De zaterdag en de zondag heeft ze ook nog goed geplast. Mijn zus of ik gingen dan met haar mee naar buiten. De maandag hebben we de dierenarts terug gebeld omdat ze nog steeds niks wil eten en we kregen toen als antwoord ‘volgens mij zijn het complimenten’ (=ze doet maar alsof, ze heeft streken). Dosh had niks meer gegeten van donderdagavond! Dinsdagvoormiddag komt de dierenarts dan toch eens kijken en hij verschrikt zich als hij Dosh ziet liggen. Dinsdagochtend heeft ze voor het laatst geplast. Dosh blijft de dinsdag ook weer veel braken/overgeven. Woensdag komt de DA dan weer thuis, nu had hij serum (of zoiets bij). Dat werd onder de huid van Dosh gestoken om haar ‘te spoelen’. Het bleef dan even goed en dan na een 2-3tal uurtjes moest ze weer alles overgeven (braken). Het was vooral gal en maagsappen (het was geel). Donderdag werd het weer herhaald en de DA had ook bloed getrokken. Die namiddag had ik zoiets van ‘Dosh wordt niet meer beter’. Ze keek toen ook heel anders naar me. Normaal keek ze zo opgewekt en blij en nu was het zo droevig. ’s Avonds begon ze weer te braken, deze keer was het meer naar de groene kant. M’n ma heeft toen naar de DA gebeld. Hij zei dat het ‘normaal was’. Rond 22u heeft m’n ma dan nog eens gebeld omdat ze bleef maar overgeven. De DA zei toen ‘geef haar maar wat moltilium voor de maag’ (dat wat de mensen ook mogen innemen). (ik kon niet bellen, ik was compleet overstuur).
De nacht (van donderdag 7okt op vrijdag 8okt) ben ik gaan ‘kamperen’ in keuken. Ik had me een oude matras op de grond gelegd met de nodige dekens. Ik ben toen de ganse nacht bij haar gebleven. Tot 5u15-5u30 is het goed gegaan, maar toen is ze weer begonnen met overgeven(braken). Vrijdagvoormiddag kwam de DA dan met de resultaten van het bloedonderzoek. Zoals te verwachten was de ureumwaarde veel te hoog. Mijn zus wilde ook nog afscheid van haar nemen. Dus hadden we besloten om haar rond 15u30 in te laten slapen. Maar zo lang hebben we niet gewacht. Rond 13u45 hebben we de DA terug opgebeld en rond 14u15 is Dosh dan zachtjes ingeslapen… Ik kon het niet meer aanzien. Ik ben tot haar laatste zucht bij haar gebleven. Ze was er ook altijd voor mij, dus ik moest dit gewoon doen… We hebben besloten om haar te laten cremeren en nu is onze Dosh terug thuis. Ze heeft een speciaal plaatsje op m’n kamer gekregen .. de kamer waar ze ook het meeste was.
Met de nodige traantjes heb ik dit geschreven, ik vind het nog steeds moeilijk om over haar te praten/schrijven maar ik wil het gewoon hier schrijven. Ik mis haar enorm .. ze was mijne grote schat. Doshke, ik zal je nooit vergeten...
We hebben terug Duitse Herder pup 'besteld'(ik weet niet hoe ik het anders moet zeggen) maar we moeten nog een 4tal weekjes wachten voor we haar mogen gaan halen.. Zonder hond kan ik toch niet. Ik ben opgegroeid met altijd een hond in huis, ik vind het nu echt zo raar dat er gene viervoeter hier rondloopt.
Net zoals Lila na haar baarmoederontsteking 
Heel veel sterkte