Bertus 4-10-1995 / 29-10-2010
Geplaatst: 01 nov 2010 00:18
Lieve kleine Bertje.
Ik zag hem jaren geleden voor het eerst toen ik hem meenam met mijn uitlaatdienst, een klein dik hondje met veel energie en een eigen idee van "luisteren"
Zijn baasje was slecht ter been en ze gunde Bertus elke week een flinke boswandeling. Ze was gek op hem en na een aantal jaar vroeg ze mij of ik wilde zorgen dat Bertus goed terecht kwam als zij kwam te overlijden.
Ze overleed twee weken voordat ik Sandro en daarna Yildah liet inslapen. Mijn huis was leeg, ik had geen hond en Bertus was inmiddels al twaalf jaar en ik wilde hem graag in huis nemen.
De afgelopen drie jaar was hij bijna altijd in mijn buurt, hij kon niet alleen zijn en ik nam hem overal mee naar toe. Uiteindelijk mocht hij ook op mijn werk in de kantine verblijven en iedereen raakte aan zijn aanwezigheid gewend.
In de loop van de jaren kwamen ook langzaam de kwaaltjes boven die oude honden krijgen. Hij werd wat stijf, werd grijzer en grijzer, hoorde niet meer goed, was af en toe in de war maar ondanks dat was hij nog wel levenslustig. Grote honden werden afgebekt, kleine teefjes waren cool, mensen die hem wilde optillen konden een snauw verwachten en hij was gek op oude mensen.
In huis kwam er af en toe ongemerkt een aanpassing bij, s'nachts een handdoek op de grond om op te plassen, een hekje voor de trap en ik zette elke avond een puppyren op zodat hij niet meer overal door het huis ging plassen. Een paar keer per avond stond ik op om hem in de tuin te laten om te plassen en maakte we vaker kleine wandelrondjes.
We gingen wat vaker naar de dierenarts, de ene keer voor het hoesten, dan voor het vele drinken en een keer na een heftige epileptische aanval.
Ondanks dit alles was hij nog goed bij de pinken, was gek op zijn eten en vond de kleine wandelingen nog heerlijk.
Zijn slecht hart zorgde voor steeds meer vocht in zijn longen, het hoesten werd erger en qua medicijn gebruik zaten we al aan het maximum.
Ik wilde hem niet verder laten lijden, voorkomen dat hij zou stikken of heel benauwd zou worden.
Ik heb die drie jaar met veel liefde voor hem gezorgd en mis hem, zijn aanwezigheid, zijn aandoenlijke grijze koppie, zijn gedribbel door het huis.
Dat lieve grijze muis,
Dag oud mannetje,
Dag sprietje,
Dag dribbelkont.
Je hebt een lang leven gehad, je hebt ervan genoten en ik heb van jou genoten, je bent in mijn armen gestorven.
Dag grijze man.
Ik zag hem jaren geleden voor het eerst toen ik hem meenam met mijn uitlaatdienst, een klein dik hondje met veel energie en een eigen idee van "luisteren"
Zijn baasje was slecht ter been en ze gunde Bertus elke week een flinke boswandeling. Ze was gek op hem en na een aantal jaar vroeg ze mij of ik wilde zorgen dat Bertus goed terecht kwam als zij kwam te overlijden.
Ze overleed twee weken voordat ik Sandro en daarna Yildah liet inslapen. Mijn huis was leeg, ik had geen hond en Bertus was inmiddels al twaalf jaar en ik wilde hem graag in huis nemen.
De afgelopen drie jaar was hij bijna altijd in mijn buurt, hij kon niet alleen zijn en ik nam hem overal mee naar toe. Uiteindelijk mocht hij ook op mijn werk in de kantine verblijven en iedereen raakte aan zijn aanwezigheid gewend.
In de loop van de jaren kwamen ook langzaam de kwaaltjes boven die oude honden krijgen. Hij werd wat stijf, werd grijzer en grijzer, hoorde niet meer goed, was af en toe in de war maar ondanks dat was hij nog wel levenslustig. Grote honden werden afgebekt, kleine teefjes waren cool, mensen die hem wilde optillen konden een snauw verwachten en hij was gek op oude mensen.
In huis kwam er af en toe ongemerkt een aanpassing bij, s'nachts een handdoek op de grond om op te plassen, een hekje voor de trap en ik zette elke avond een puppyren op zodat hij niet meer overal door het huis ging plassen. Een paar keer per avond stond ik op om hem in de tuin te laten om te plassen en maakte we vaker kleine wandelrondjes.
We gingen wat vaker naar de dierenarts, de ene keer voor het hoesten, dan voor het vele drinken en een keer na een heftige epileptische aanval.
Ondanks dit alles was hij nog goed bij de pinken, was gek op zijn eten en vond de kleine wandelingen nog heerlijk.
Zijn slecht hart zorgde voor steeds meer vocht in zijn longen, het hoesten werd erger en qua medicijn gebruik zaten we al aan het maximum.
Ik wilde hem niet verder laten lijden, voorkomen dat hij zou stikken of heel benauwd zou worden.
Ik heb die drie jaar met veel liefde voor hem gezorgd en mis hem, zijn aanwezigheid, zijn aandoenlijke grijze koppie, zijn gedribbel door het huis.
Dat lieve grijze muis,
Dag oud mannetje,
Dag sprietje,
Dag dribbelkont.
Je hebt een lang leven gehad, je hebt ervan genoten en ik heb van jou genoten, je bent in mijn armen gestorven.
Dag grijze man.
Die grijze snoet was geen ouderdomskwaaltje, het maakte hem juist extra mooi 
