Het HondenForum

In MEMORIE,ode aan een Hollandse Smoushond genaamd Tygo.
Sommige zullen zichzelf herkennen in dit schrijven,ik moet het doen om het
een plaats te geven in mijn hart en hoofd.

Tygo leeft nog,maar leeft in andere huiselijke omstandigheden.
Mijn ex-partner(v) vond het nodig om mij 05-06-11 te verlaten en mee te
nemen in alles wat mij lief was,dus ook Tygo.
Een omgangsregeling kent zij niet,dus sommige zullen dit herkennen.
Gelukkig die datum heb ik kunnen koesteren en genieten van de ochtendwandeling
met Tygo,helaas heb ik geen knuffel of kus kunnen geven.

Tygo werd geboren in 2002 te Heerhugowaard waar wij hem al snel mochten begroeten
en meenemen,herinner het als de dag van gisteren.
In de auto op schoot bij mijn vriendin wist ik het al : "I knew I loved you before I met you".
En de dagen zo niet maanden en jaren gingen voorbij dat ik Tygo zag opgroeien als een eigenwijs lief mannetje.
In dat jaar hebben mijn vriendin en ik zelfs de vakantie verkort om bij onze logee vandaan
te halen,we misten hem.
Toen al wisten wij dat Tygo altijd mee zal gaan op vakantie..de memories zijn oneindig.

Leuke maar ook minder leuke momenten,leuke moment dat Tygo zelfstandig de koelkast
kon openen,zowaar hij zich nuttigde aan kaas,melk en boter....kaas daar was hij dol op!
Tygo ging er voor zitten....voor rauwe aardappels zelfs liggen.
Minder moment dat wij erachter kwamen dat Tygo leed aan een mindere vorm van epilepsie.
En als zo,n aanval kwam...was het voor mij een trauma hoe ik Tygo zag lijden.
In het koude rivierwater van Mittenwald vorig jaar kreeg hij ook een aanval,en ternauwernood
kon hij zich naar de rand zwemmen.
Ik mis Tygo elke dag...er gaat geen dag voorbij dat ik een theelichtje brandt s,avonds voor hem.Genoten vorig jaar met hem in de zomer,herfst en winter...zal het nu pijn doen met heel veel verdriet omdat Tygo en ik de herfst en winter niet meer kunnen delen.

Moeilijk lijkt me dat. Sterkte!

Men zegt : "Je komt er wel overheen".

Niets is minder waar,een eventuele dood kan het nog rechtvaardigen en afsluiten in rouw.
Deze rouw is oneindig harteloos en kwellend omdat een omgangsregeling er niet van af kan.
"Tygo hoort bij het meubilair" kreeg ik te horen.
Zelfs nu is er een andere man die met zijn handen Tygo knuffelt,speelt en uitgaat.
Voor mij is het onverteerbaar met veel leed en verdriet.
Minimaal 1 dag in de week ga ik ook helemaal stuk van verdriet,nu al de grootste moeite
om het droog te houden.
Ik moet verder...dat is waar,maar een hond waar ik mijn leven zou willen geven,en straks
zijn naam voor altijd herenigd zal zijn in mijn bovenarm is voor mij onvervangbaar.
Diverse plaatsten in binnen en buitenland kan ik al niet meer heen zonder de pijn en het gemis te voelen van Tygo.

Als ik een man of stel samen ziet met een hond met bijna diezelfde grootte,krijg ik het
al behoorlijk kwaad van verdriet.
De herfst in het bos,daar heb ik niets meer te zoeken zonder Tygo.
De winter op het platteland, ook daar is niet meer wat ik kan geven zonder Tygo.
Er zullen meerdere mensen zijn in overtuiging die dit herkennen,die hun hond nooit meer
mogen zien omdat een al dan niet wettelijke omgangsregeling bestaat.
Meestal moet het uit hart en ziel komen bij diegene die jouw hond meeneemt,ook al is hij of zij
de eigenaar of eigenares.
Uit hart en ziel met geweten een omgangsregeling te treffen,maar helaas is een afgekloven
bot het laatste wat voor jou bewaard blijft.

Hoe nu verder?

Ik ken iemand met een soortgelijk verhaal..

Sterkte....

Welkom en veel sterkte!

Dank voor de warme reactie(s)

Liefst zou ik nou ook graag met de hond wandelen.