Terug van weggeweest
Geplaatst: 23 nov 2011 11:02
Hallo allemaal,
Een hele tijd geleden was ik actief op dit forum, maar omdat ik het op een gegeven moment niet zo gezellig meer vond, ben ik toen een hele tijd weggebleven.
Nu we eigenlijk steeds meer met honden bezig zijn, heb ik toch weer wat rondgekeken op het hondenforum en ik wil toch wel weer 'herintreden'
.
Voor degenen die mij niet kennen: Ik ben Inge, 38 jaar en getrouwd met Jan, mijn jeugdliefde. we wonen op een woonboerderij in Duitsland met onze drie dochters, paarden, katten, konijn, vissen en natuurlijk de honden.
Voor degenen die mij nog kennen: ons hondenbestand is behoorlijk veranderd. We hadden toendertijd twee Dobermanns, waarvan er nu nog één over is, Senna. Zij is inmniddels negen jaar en wordt al een echt oudje. Onze Bouvier (Xitan) is vorig jaar op twaalfjarige leeftijd overleden, hij was gewoon op.
Onze dwergkees (Molly) is een paar maanden daarna gegaan, zij was dertien.
Na al die verliezen hebben we het bestand natuurlijk wel weer aangevuld. We hebben er twee chihuahua's (nouja, één kruising en één echte) bij en vorig jaar kregen we Barat, onze allerliefste Friese Stabij. Barat zou een maatje voor het hele gezin worden. Dat was hij ook, hoewel hij wel het meest de kameraad van mijn man was. Helaas, helaas, hij is dit jaar in maart overleden toen hij plotseling ziek werd, hij is nog geen jaar oud geworden.
Ik heb hier zo verschrikkelijk veel verdriet om gehad (ik wist niet dat je zo gek van verdriet kon worden om de dood van een dier), dat we binnen een week een nieuwe Stabij pup hadden, Bo. Hij heeft me ontzettend gesteund en me door die moeilijke tijd na Barats dood heen geholpen, we trekken dan ook ook verschrikkelijk naar elkaar toe, hij is helemaal mijn hond geworden.
Mijn man, die eigenlijk nog niet toe was aan een nieuwe hond, had zich afgesloten voor Bo en Bo vond hem ook niet bijster interessant. Dat was heel moeilijk, maar na een paar maanden kwam mijn man er mee dat hij toch wel weer graag een kameraadje voor hemzelf wilde. En natuurlijk hou ik hem dan niet tegen, ik had Bo (inmiddels 10 maanden) immers. Dus toen zijn we op zoek gegaan naar een hond/ras wat ons allemaal aantrok en toen kwamen we de Cane Corso tegen. Nog niet geheel bekend met dit ras zijn we ons gaan inlezen en dat leek ons toch wel geweldig. Dus toen kwam Kane, een CC pup. Dit was een schot in de roos. Kane is echt het nieuwe vriendje van mijn man geworden, hij is, lijkt wel, de reïncarantie van Barat, wat heerlijk. Kane is alweer een half jaar en een dijk van een hond.
Kort na Kane is Brenda er ook nog bijgekomen, een CC teef van nu 10 maanden, we zijn helemaal voor dit ras gevallen. Brenda komt uit Italië en wanneer ze helemaal geschikt blijkt te zijn, zouden we heel graag een nestje met haar fokken. Maar dat is nog toekomstmuziek.
Ik hoop dat ik hier (weer) een leuke tijd beleven kan!
Een hele tijd geleden was ik actief op dit forum, maar omdat ik het op een gegeven moment niet zo gezellig meer vond, ben ik toen een hele tijd weggebleven.
Nu we eigenlijk steeds meer met honden bezig zijn, heb ik toch weer wat rondgekeken op het hondenforum en ik wil toch wel weer 'herintreden'
.Voor degenen die mij niet kennen: Ik ben Inge, 38 jaar en getrouwd met Jan, mijn jeugdliefde. we wonen op een woonboerderij in Duitsland met onze drie dochters, paarden, katten, konijn, vissen en natuurlijk de honden.
Voor degenen die mij nog kennen: ons hondenbestand is behoorlijk veranderd. We hadden toendertijd twee Dobermanns, waarvan er nu nog één over is, Senna. Zij is inmniddels negen jaar en wordt al een echt oudje. Onze Bouvier (Xitan) is vorig jaar op twaalfjarige leeftijd overleden, hij was gewoon op.
Onze dwergkees (Molly) is een paar maanden daarna gegaan, zij was dertien.
Na al die verliezen hebben we het bestand natuurlijk wel weer aangevuld. We hebben er twee chihuahua's (nouja, één kruising en één echte) bij en vorig jaar kregen we Barat, onze allerliefste Friese Stabij. Barat zou een maatje voor het hele gezin worden. Dat was hij ook, hoewel hij wel het meest de kameraad van mijn man was. Helaas, helaas, hij is dit jaar in maart overleden toen hij plotseling ziek werd, hij is nog geen jaar oud geworden.
Ik heb hier zo verschrikkelijk veel verdriet om gehad (ik wist niet dat je zo gek van verdriet kon worden om de dood van een dier), dat we binnen een week een nieuwe Stabij pup hadden, Bo. Hij heeft me ontzettend gesteund en me door die moeilijke tijd na Barats dood heen geholpen, we trekken dan ook ook verschrikkelijk naar elkaar toe, hij is helemaal mijn hond geworden.
Mijn man, die eigenlijk nog niet toe was aan een nieuwe hond, had zich afgesloten voor Bo en Bo vond hem ook niet bijster interessant. Dat was heel moeilijk, maar na een paar maanden kwam mijn man er mee dat hij toch wel weer graag een kameraadje voor hemzelf wilde. En natuurlijk hou ik hem dan niet tegen, ik had Bo (inmiddels 10 maanden) immers. Dus toen zijn we op zoek gegaan naar een hond/ras wat ons allemaal aantrok en toen kwamen we de Cane Corso tegen. Nog niet geheel bekend met dit ras zijn we ons gaan inlezen en dat leek ons toch wel geweldig. Dus toen kwam Kane, een CC pup. Dit was een schot in de roos. Kane is echt het nieuwe vriendje van mijn man geworden, hij is, lijkt wel, de reïncarantie van Barat, wat heerlijk. Kane is alweer een half jaar en een dijk van een hond.
Kort na Kane is Brenda er ook nog bijgekomen, een CC teef van nu 10 maanden, we zijn helemaal voor dit ras gevallen. Brenda komt uit Italië en wanneer ze helemaal geschikt blijkt te zijn, zouden we heel graag een nestje met haar fokken. Maar dat is nog toekomstmuziek.
Ik hoop dat ik hier (weer) een leuke tijd beleven kan!
