Voorstellen aan de hondeliefhebbers
Geplaatst: 31 dec 2011 04:04
Beste Hondenliefhebbers,
Mijn naam is Willie en ik ben 23 jaar oud. Momenteel woon ik nog thuis en dit blijft nog zeker een tijdje zo omdat, mijn school vlakbij is en ik dus geen zin heb om huur te gaan betalen. Plus ik heb het ook reuze naar mijn zin hier thuis dus ik zie nog geen reden om te vertrekken.
Tot 11 dagen geleden was ik samen met de rest van de familie de gelukkige eigenaar van onze hond Tessa.
Een kleine voorgeschiedenis. 16.5 jaar geleden was ik 6,5 en mijn zusje 3,5 jaar oud. Wij waren dol op dieren en wilde heel graag een hond. Dus bovenaan het verjaardagslijstje,sinterklaaslijstje,Kerstlijstje stond altijd een hond. Waarschijnlijk op nr 1, 2 en 3 haha.
Maar onze ouders wilde er destijds geen kopen omdat, ze vonden dat wij nog te jong waren.
Maar op een zomerdag zaten wij met de rest van de familie bij een café genaamd Stansehorn in Heeswijk-Dinther. Op eens komt daar vanuit het bos een hondje aangelopen. Zwaar ondervoed, schuw, en had zichzelf al aangevreten. Hij kwam naar het café gelopen omdat de eigenaar van het cafe het hondje al vaker had gezien en wat eten en drinken klaar had staan voor het beestje. Wij als kinderen gingen natuurlijk meteen aaien. Mijn familie vroeg na aan de eigenaar wat de bedoeling was met het hondje. De eigenaar van het café zei dat hij nog nooit de eigenaar heeft gezien en ook niet dacht dat er nog 1 was. Echter de eigenaar zelf had al 4 dalmatiërs. (excuses als het fout getypt is) En deze grote honden tolereerde haar niet in de groep en hij vond het gevaarlijk om het hondje bij de dalmatiërs te zetten. Mijn oom en tante konden het leed niet meer aanzien en stelde een ultimatum. Of zei namen de hond mee naar huis of wij mochten hem meenemen. Mijn oom en tante hadden destijds al een golden retriever. Maar toen wij dat hoorde gingen we natuurlijk tot huilend aan toe om de hond mee te nemen naar ons huis. Mijn ouders besloten om het hondje mee te nemen, onder de voorwaarde dat we eerst alles eraan doen om te kijken of we de originele eigenaar zouden vinden. Iedereen dol gelukkig!
Eenmaal thuis aangekomen begonnen we alle dieren instanties te bellen, op internet te zoeken, Niks. Ons werd geadviseerd om naar de dierenarts te gaan dus de eerste beste maandag gingen we daarheen. De dierenarts keek of hij een elektronische chip had. Echter ook dit had de hond niet. De dierenarts onderzocht de hond verder. Het bleek dat het hondje niet alleen schuw was, maar ook onder de vlooien zat, haar stembanden waren doorgesneden, en ze had een ontstoken baarmoeder. Ze moest meteen geopereerd worden. Een operatie die best duur was. De dierenarts zei dat ze ook al pups had en schatte de hond destijds in op een jaar of 1,5 - 2 jaar max. Natuurlijk zorgde wij voor de operatie en na de operatie werd ze nog schuwer door de operatie. Tegen die tijd hadden we de hoop de eigenaar te vinden al opgegeven en gaven we het hondje een naam: Tessa. Na vele weken intensief contact met ons alle werd ze minder schuw. De vlooien verdwenen door medicatie, ze begon weer gewicht te krijgen, want ze at en dronk goed.
Na verloop van tijd werd ze echt lid van het gezin en ze stond altijd voor je klaar. Heel speels in haar jongere jaren. Naar mate ze ouder werd wat minder speels en wat meer sluw. Zo was ze slim genoeg om als ze wat lekkers wou te wachten tot niemand in de keuken was. Het dekseltje van het mandje te wippen waar de lekkernij als het botje, koekjes, en de speeltjes in zaten van Tessa. Dan begon ze naar hartenlust te eten en scheurde ze gewoon de verpakking open. Een grote ravage met overal plastic stukjes van het inpak papier. Als ik dan de keuken in kwam lopen dan ging ze snel in de hoek liggen en keek ze me aan met die ogen van ik heb het niet gedaan hoor. Maar de jaren verstreken en onze Tessa werd maar ouder en ouder. Sluwer en Sluwer maar des al niet te min ouder. De rondjes die eerst 30-45 min wandelingen waren. Werden 15 minuten wandeling, 5 minuten wandelingen, en tot slot renden ze naar de overkant van de straat waar een veldje ligt waar ze haar behoefte mocht doen. Tegen de tijd dat ik er was liep ze al weer terug naar huis. Waar ze vroeg nog achter katten aan ging sprong ze nu weg voor een kikker. Toen ze 14 jaar oud werd gebeurde er iets. Tijdens de avond wandeling liep ze scheef en op de terugweg klapte ze om en stopte even met ademhalen. Ik tilde haar gauw op en bracht haar snel naar binnen. Ze begon al weer een beetje adem te halen en keek versuft rond. Er was een probleem ze kon niet meer opstaan. Totale paniek en chaos en wij de dierenarts bellen. (het was al 22:00 uur) We konden terecht hij kwam eraan na zijn dierenarts praktijk. Eenmaal daar aangekomen kon Tessa nog steeds niet bewegen. Wij vreesde allemaal het ergste. Echter de dierenarts die een echte dierenvriend is zag nog hoop. Hij zei dat ze een soort herseninfarct voor dieren had gehad maar dat hij aan de stand van de ogen kon zien dat de hond nog te redden. Ze werd aan een infuus gelegd met medicijnen en hij vertelde ons dat als ze de nacht zou overleven dat de kansen redelijk waren op een herstel. Nou iedereen natuurlijk hartstikke blij. Er was nog een kans. De volgende ochtend belde wij de dierenarts al om half 8 op hij was nog niet op zijn praktijk maar hij kon via camera's die er hangen zien dat Tessa wakker was en nog leefde. Wij waren dol gelukkig maar we wisten dat we er nog niet waren. Een dag ging voorbij en de dierenarts belt ons op. Je kan haar op komen halen ze loopt weer. Het was ongelooflijk maar waar. Ze liep weer op eigen kracht rond. Erg steef en solide was het nog niet, maar de dierenarts zei dat dit een volledig herstel wordt zover dat kan op die leeftijd. De dierenarts had gelijk. Een volledig herstel was er afgezien van het dat ze soms een keer de bocht iets te kort nam of haar hoofd stoten tegen de deur was ze weer helemaal de oude.
Het infuus had onze Tessa nog 2 mooie jaren gegeven. Maar 12 dagen geleden begon het. Eerst at ze niet meer. Toen stopte ze met drinken. Je weet dat dan de alarm bellen gaan rinkelen want een hond eet af en toe wel eens meer niet maar drinken doen ze als ze gezond zijn altijd. Alles geprobeerd de hele dierenzaak leeg gekocht met tientallen verschillende snacks maar elke keer als ze het in haar mond had liet ze het vallen of braakte ze het uit. Warm of koud eten, brood, brokken, snacks, helemaal niks. Toen de volgende dag dronk ze maar ook dat gaf ze over. Er ging niks meer in. Die avond stortte neer en kon niet meer opstaan. Je zag het haar uit alle macht proberen maar het ging gewoon niet haar achterpoten lagen anders als normaal en leken verlamd. We probeerde haar te helpen met opstaan, maar ze liet alles open en lag in haar uitwerpselen en plas. Toen ik dat zag wist ik dat dit wel eens de laatste momenten tussen ons konden zijn. Tranen biggelde over mijn wangen. De dierenarts gebeld en die kwam weer na openingstijd na de dierenkliniek, deze keer was het nieuws slechter. Zijn woorden waren: ik weet dat dit niet gemakkelijk zal zijn voor jullie, maar Tessa is op. Ik kan nog van allerlei foto's maken, bloedonderzoek, hartfilmpje, maar opereren kan ik niet meer doen. hij zegt 99,5 % van de honden komt nooit meer bij uit de narcose op die leeftijd en als ze eruit komen dan ontstaan er zo vaak vervelende complicaties die niet in goede banen te leiden zijn. Tja en daar sta je dan. Om de tafel waar je trouwste vriendin ligt. Tranen biggelde over mijn wangen en op dat moment gebeurde er zoiets moois. Een paar tranen vielen op mijn hand. Tessa ziet dat en likt de tranen weg. Ze kijkt een keer rond en likt de handen van het gezin. Ze gaat liggen en en er loopt een paar tranen over haar snoet. (voor de gene die het niet geloven laat het oog vocht zijn) Ze sluit haar ogen en ik had het idee dat ze er vrede mee had. Toen kreeg ze de spuit die haar in slaap bracht. Waarna de fatale spuit kwam.
Zestien jaar +/- in ons leven, maar nooit uit ons hard. Tessa is 16- 16,5 jaar oud geworden. Ze is op 20 december 2011 overleden. Ze is gecremeerd met een mooie ceremonie. Nu is ze weer thuis op een mooi prominent plekje in onze woonkamer.
Het is voor mij nog steeds heel moeilijk. Ik had er natuurlijk al een keer eerder aan gedacht wat te doen als Tessa komt te overlijden. Toen zei ik we nemen een pup of iets dergelijks. Nu weet ik het niet zeker meer. Natuurlijk is er een enorme leegte in huis. Altijd als ik thuis kwam, kwam ze mij begroeten bij de voordeur. Dat is er niet meer bij. De wandelingen hoe kort ook zijn weg. Het knuffelen is er niet meer bij. Zo zijn er nog talloze voorbeelden, maar het komt er op neer dat het zo leeg is. Aan de ene kant ben ik blij dat ze nu geen pijn meer lijd en dat ze in een mooie plek is terecht gekomen, aan de andere kant een ongekend gemis en leegte die overblijft.
Ik sta nu op een patstelling. Aan de ene kant wil het liefste een nieuwe hond nemen. (Uit het asiel, of een pup) Aan de andere kant heb ik zoiets, is dat wel eerlijk. Als ik nu hond neem dan ga ik hem constant meten ten opzichte van Tessa. Of je het nu wilt of niet ik denk dat het toch gebeurd en dat is niet eerlijk voor het nieuwe hondje. Aangezien elke hond zijn eigen karakter heeft en daar hebben ze ook recht op en daar mag ik ze niet op veroordelen. Om nu een hond te nemen om de leegte op te vullen in de hoop dat de hond mij troost kan bieden vind ik niet eerlijk. Ik heb mij dan ook aangemeld op dit forum voor advies, om informatie in te winnen over hoe jullie dat hebben gedaan.
Het gezin staat er verschillend tegenover. Dit weet ik uit vroegere gesprekken.
- Zusje (Heeft altijd aangegeven een nieuwe hond te willen)
- Moeder ( heeft altijd gezegd tegen te zijn) Reden: wie gaat er op de hond passen als jullie uit huis gaan. Wij worden ook een dagje ouder. Niet erg standhoudende argumenten maar mijn moeder komt uit een gezin waarin veel vee artsen zaten. Deze keken vroeger veel praktischer naar huisdieren. Handig voor de jacht, geeft liefde. Maar als de beesten iets mankeerde dan kwam het jachtgeweer tevoorschijn. Moeders had ook altijd het minste een band met Tessa. Nooit knuffelen of iets dergelijks maar wel altijd brokken geven en haar uit de schuur laten elke ochtend etc de praktische dingen. Ze deed elke ochtend de wandeling. Maar gewoon altijd iets meer afstandelijk als de rest.
- Mijn vader was dol op Tessa. Hij liep vrijwel altijd mee in de avondwandeling van Tessa. (Maar altijd neutraal: t.o.v. een nieuwe hond. Wilde noch moeders, noch kinderen voor het hoofdstoten)
Persoonlijk ben ik er dus nog niet uit of ik een nieuwe hond wil ja of nee. (lees het bovenstaande) Ik ga het forum eens afstruinen opzoek naar hoe jullie dat gedaan hebben. Welke redenen etc. Ik denk als ik Ja zeg tegen een nieuwe hond dat ik en mijn zusje mijn vader wel zo ver krijgen. Waardoor het 3 tegen 1 is en bij ons telt altijd de meeste stemmen. Maar zover ben ik nog niet. Oh ja ik probeer er ook nog achter te komen welk ras ze nou werkelijk was. We hadden geen officiële papieren of iets dus zeker wisten we het nooit. De dierenarts vertelde ons destijds dat het golden retriever was. Maar ik ken veel golden retrievers die waren allemaal echt gewoon 1x zo groot. Het is ook geen labrador aangezien ze er niet uitziet als een. In ieder geval haar vacht was heel anders. Dus daar ga ik ook proberen achter te komen met jullie hulp.
Foto van ons hondje
http://imageshack.us/photo/my-images/854/tessa.jpg/
Mijn naam is Willie en ik ben 23 jaar oud. Momenteel woon ik nog thuis en dit blijft nog zeker een tijdje zo omdat, mijn school vlakbij is en ik dus geen zin heb om huur te gaan betalen. Plus ik heb het ook reuze naar mijn zin hier thuis dus ik zie nog geen reden om te vertrekken.
Tot 11 dagen geleden was ik samen met de rest van de familie de gelukkige eigenaar van onze hond Tessa.
Een kleine voorgeschiedenis. 16.5 jaar geleden was ik 6,5 en mijn zusje 3,5 jaar oud. Wij waren dol op dieren en wilde heel graag een hond. Dus bovenaan het verjaardagslijstje,sinterklaaslijstje,Kerstlijstje stond altijd een hond. Waarschijnlijk op nr 1, 2 en 3 haha.
Maar onze ouders wilde er destijds geen kopen omdat, ze vonden dat wij nog te jong waren.
Maar op een zomerdag zaten wij met de rest van de familie bij een café genaamd Stansehorn in Heeswijk-Dinther. Op eens komt daar vanuit het bos een hondje aangelopen. Zwaar ondervoed, schuw, en had zichzelf al aangevreten. Hij kwam naar het café gelopen omdat de eigenaar van het cafe het hondje al vaker had gezien en wat eten en drinken klaar had staan voor het beestje. Wij als kinderen gingen natuurlijk meteen aaien. Mijn familie vroeg na aan de eigenaar wat de bedoeling was met het hondje. De eigenaar van het café zei dat hij nog nooit de eigenaar heeft gezien en ook niet dacht dat er nog 1 was. Echter de eigenaar zelf had al 4 dalmatiërs. (excuses als het fout getypt is) En deze grote honden tolereerde haar niet in de groep en hij vond het gevaarlijk om het hondje bij de dalmatiërs te zetten. Mijn oom en tante konden het leed niet meer aanzien en stelde een ultimatum. Of zei namen de hond mee naar huis of wij mochten hem meenemen. Mijn oom en tante hadden destijds al een golden retriever. Maar toen wij dat hoorde gingen we natuurlijk tot huilend aan toe om de hond mee te nemen naar ons huis. Mijn ouders besloten om het hondje mee te nemen, onder de voorwaarde dat we eerst alles eraan doen om te kijken of we de originele eigenaar zouden vinden. Iedereen dol gelukkig!
Eenmaal thuis aangekomen begonnen we alle dieren instanties te bellen, op internet te zoeken, Niks. Ons werd geadviseerd om naar de dierenarts te gaan dus de eerste beste maandag gingen we daarheen. De dierenarts keek of hij een elektronische chip had. Echter ook dit had de hond niet. De dierenarts onderzocht de hond verder. Het bleek dat het hondje niet alleen schuw was, maar ook onder de vlooien zat, haar stembanden waren doorgesneden, en ze had een ontstoken baarmoeder. Ze moest meteen geopereerd worden. Een operatie die best duur was. De dierenarts zei dat ze ook al pups had en schatte de hond destijds in op een jaar of 1,5 - 2 jaar max. Natuurlijk zorgde wij voor de operatie en na de operatie werd ze nog schuwer door de operatie. Tegen die tijd hadden we de hoop de eigenaar te vinden al opgegeven en gaven we het hondje een naam: Tessa. Na vele weken intensief contact met ons alle werd ze minder schuw. De vlooien verdwenen door medicatie, ze begon weer gewicht te krijgen, want ze at en dronk goed.
Na verloop van tijd werd ze echt lid van het gezin en ze stond altijd voor je klaar. Heel speels in haar jongere jaren. Naar mate ze ouder werd wat minder speels en wat meer sluw. Zo was ze slim genoeg om als ze wat lekkers wou te wachten tot niemand in de keuken was. Het dekseltje van het mandje te wippen waar de lekkernij als het botje, koekjes, en de speeltjes in zaten van Tessa. Dan begon ze naar hartenlust te eten en scheurde ze gewoon de verpakking open. Een grote ravage met overal plastic stukjes van het inpak papier. Als ik dan de keuken in kwam lopen dan ging ze snel in de hoek liggen en keek ze me aan met die ogen van ik heb het niet gedaan hoor. Maar de jaren verstreken en onze Tessa werd maar ouder en ouder. Sluwer en Sluwer maar des al niet te min ouder. De rondjes die eerst 30-45 min wandelingen waren. Werden 15 minuten wandeling, 5 minuten wandelingen, en tot slot renden ze naar de overkant van de straat waar een veldje ligt waar ze haar behoefte mocht doen. Tegen de tijd dat ik er was liep ze al weer terug naar huis. Waar ze vroeg nog achter katten aan ging sprong ze nu weg voor een kikker. Toen ze 14 jaar oud werd gebeurde er iets. Tijdens de avond wandeling liep ze scheef en op de terugweg klapte ze om en stopte even met ademhalen. Ik tilde haar gauw op en bracht haar snel naar binnen. Ze begon al weer een beetje adem te halen en keek versuft rond. Er was een probleem ze kon niet meer opstaan. Totale paniek en chaos en wij de dierenarts bellen. (het was al 22:00 uur) We konden terecht hij kwam eraan na zijn dierenarts praktijk. Eenmaal daar aangekomen kon Tessa nog steeds niet bewegen. Wij vreesde allemaal het ergste. Echter de dierenarts die een echte dierenvriend is zag nog hoop. Hij zei dat ze een soort herseninfarct voor dieren had gehad maar dat hij aan de stand van de ogen kon zien dat de hond nog te redden. Ze werd aan een infuus gelegd met medicijnen en hij vertelde ons dat als ze de nacht zou overleven dat de kansen redelijk waren op een herstel. Nou iedereen natuurlijk hartstikke blij. Er was nog een kans. De volgende ochtend belde wij de dierenarts al om half 8 op hij was nog niet op zijn praktijk maar hij kon via camera's die er hangen zien dat Tessa wakker was en nog leefde. Wij waren dol gelukkig maar we wisten dat we er nog niet waren. Een dag ging voorbij en de dierenarts belt ons op. Je kan haar op komen halen ze loopt weer. Het was ongelooflijk maar waar. Ze liep weer op eigen kracht rond. Erg steef en solide was het nog niet, maar de dierenarts zei dat dit een volledig herstel wordt zover dat kan op die leeftijd. De dierenarts had gelijk. Een volledig herstel was er afgezien van het dat ze soms een keer de bocht iets te kort nam of haar hoofd stoten tegen de deur was ze weer helemaal de oude.
Het infuus had onze Tessa nog 2 mooie jaren gegeven. Maar 12 dagen geleden begon het. Eerst at ze niet meer. Toen stopte ze met drinken. Je weet dat dan de alarm bellen gaan rinkelen want een hond eet af en toe wel eens meer niet maar drinken doen ze als ze gezond zijn altijd. Alles geprobeerd de hele dierenzaak leeg gekocht met tientallen verschillende snacks maar elke keer als ze het in haar mond had liet ze het vallen of braakte ze het uit. Warm of koud eten, brood, brokken, snacks, helemaal niks. Toen de volgende dag dronk ze maar ook dat gaf ze over. Er ging niks meer in. Die avond stortte neer en kon niet meer opstaan. Je zag het haar uit alle macht proberen maar het ging gewoon niet haar achterpoten lagen anders als normaal en leken verlamd. We probeerde haar te helpen met opstaan, maar ze liet alles open en lag in haar uitwerpselen en plas. Toen ik dat zag wist ik dat dit wel eens de laatste momenten tussen ons konden zijn. Tranen biggelde over mijn wangen. De dierenarts gebeld en die kwam weer na openingstijd na de dierenkliniek, deze keer was het nieuws slechter. Zijn woorden waren: ik weet dat dit niet gemakkelijk zal zijn voor jullie, maar Tessa is op. Ik kan nog van allerlei foto's maken, bloedonderzoek, hartfilmpje, maar opereren kan ik niet meer doen. hij zegt 99,5 % van de honden komt nooit meer bij uit de narcose op die leeftijd en als ze eruit komen dan ontstaan er zo vaak vervelende complicaties die niet in goede banen te leiden zijn. Tja en daar sta je dan. Om de tafel waar je trouwste vriendin ligt. Tranen biggelde over mijn wangen en op dat moment gebeurde er zoiets moois. Een paar tranen vielen op mijn hand. Tessa ziet dat en likt de tranen weg. Ze kijkt een keer rond en likt de handen van het gezin. Ze gaat liggen en en er loopt een paar tranen over haar snoet. (voor de gene die het niet geloven laat het oog vocht zijn) Ze sluit haar ogen en ik had het idee dat ze er vrede mee had. Toen kreeg ze de spuit die haar in slaap bracht. Waarna de fatale spuit kwam.
Zestien jaar +/- in ons leven, maar nooit uit ons hard. Tessa is 16- 16,5 jaar oud geworden. Ze is op 20 december 2011 overleden. Ze is gecremeerd met een mooie ceremonie. Nu is ze weer thuis op een mooi prominent plekje in onze woonkamer.
Het is voor mij nog steeds heel moeilijk. Ik had er natuurlijk al een keer eerder aan gedacht wat te doen als Tessa komt te overlijden. Toen zei ik we nemen een pup of iets dergelijks. Nu weet ik het niet zeker meer. Natuurlijk is er een enorme leegte in huis. Altijd als ik thuis kwam, kwam ze mij begroeten bij de voordeur. Dat is er niet meer bij. De wandelingen hoe kort ook zijn weg. Het knuffelen is er niet meer bij. Zo zijn er nog talloze voorbeelden, maar het komt er op neer dat het zo leeg is. Aan de ene kant ben ik blij dat ze nu geen pijn meer lijd en dat ze in een mooie plek is terecht gekomen, aan de andere kant een ongekend gemis en leegte die overblijft.
Ik sta nu op een patstelling. Aan de ene kant wil het liefste een nieuwe hond nemen. (Uit het asiel, of een pup) Aan de andere kant heb ik zoiets, is dat wel eerlijk. Als ik nu hond neem dan ga ik hem constant meten ten opzichte van Tessa. Of je het nu wilt of niet ik denk dat het toch gebeurd en dat is niet eerlijk voor het nieuwe hondje. Aangezien elke hond zijn eigen karakter heeft en daar hebben ze ook recht op en daar mag ik ze niet op veroordelen. Om nu een hond te nemen om de leegte op te vullen in de hoop dat de hond mij troost kan bieden vind ik niet eerlijk. Ik heb mij dan ook aangemeld op dit forum voor advies, om informatie in te winnen over hoe jullie dat hebben gedaan.
Het gezin staat er verschillend tegenover. Dit weet ik uit vroegere gesprekken.
- Zusje (Heeft altijd aangegeven een nieuwe hond te willen)
- Moeder ( heeft altijd gezegd tegen te zijn) Reden: wie gaat er op de hond passen als jullie uit huis gaan. Wij worden ook een dagje ouder. Niet erg standhoudende argumenten maar mijn moeder komt uit een gezin waarin veel vee artsen zaten. Deze keken vroeger veel praktischer naar huisdieren. Handig voor de jacht, geeft liefde. Maar als de beesten iets mankeerde dan kwam het jachtgeweer tevoorschijn. Moeders had ook altijd het minste een band met Tessa. Nooit knuffelen of iets dergelijks maar wel altijd brokken geven en haar uit de schuur laten elke ochtend etc de praktische dingen. Ze deed elke ochtend de wandeling. Maar gewoon altijd iets meer afstandelijk als de rest.
- Mijn vader was dol op Tessa. Hij liep vrijwel altijd mee in de avondwandeling van Tessa. (Maar altijd neutraal: t.o.v. een nieuwe hond. Wilde noch moeders, noch kinderen voor het hoofdstoten)
Persoonlijk ben ik er dus nog niet uit of ik een nieuwe hond wil ja of nee. (lees het bovenstaande) Ik ga het forum eens afstruinen opzoek naar hoe jullie dat gedaan hebben. Welke redenen etc. Ik denk als ik Ja zeg tegen een nieuwe hond dat ik en mijn zusje mijn vader wel zo ver krijgen. Waardoor het 3 tegen 1 is en bij ons telt altijd de meeste stemmen. Maar zover ben ik nog niet. Oh ja ik probeer er ook nog achter te komen welk ras ze nou werkelijk was. We hadden geen officiële papieren of iets dus zeker wisten we het nooit. De dierenarts vertelde ons destijds dat het golden retriever was. Maar ik ken veel golden retrievers die waren allemaal echt gewoon 1x zo groot. Het is ook geen labrador aangezien ze er niet uitziet als een. In ieder geval haar vacht was heel anders. Dus daar ga ik ook proberen achter te komen met jullie hulp.
Foto van ons hondje
http://imageshack.us/photo/my-images/854/tessa.jpg/
