En jawel hoor: Weer eentje erbij.
Geplaatst: 26 jan 2012 17:12
Hallo allemaal,
Ik ben dus Kat1, 30 jaar en woon in het mooie Noord-Brabant.
Ik woon samen met mijn vriend en mijn 13-jarige stiefdochter, die gelukkig ieder weekeind bij ons is.
Zo lang als ik me kan herinneren, heb ik altijd honden om me heen gehad. Eerst was het Tanja, het kortharige teckeltje van mijn oma. Tanja was een schat van een hond voor haar gezinnetje, maar een regelrechte feeks voor de buitenwereld. Zo sprong ze eens (heb ik van horen vertellen) vanaf de bank in mijn wandelwagen om haar tanden te laten zien aan een oom van me, die op dat moment over me heen wilde buigen om me een aai over mijn bol te geven.
Dappere Tanja was het daar dus niet helemaal mee eens.
Brenda, een Mechelse herder woonde bij mijn moeder en mij. Ik ben met haar opgegroeid vanaf mijn geboorte, tot aan mijn negende jaar.Ook al zo'n legendarisch beest. Ik durf te wedden dat de band tussen ons is gesmeed vanaf het moment dat ze ontdekte dat ik niet graag vlees op mijn broodjes had.
Helaas is ze maar 9 jaar mogen worden. Ze is ingeslapen toen bleek dat ze zo veel pijn had ter gevolge van HD.
Na brenda is niet heel lang daarna Noushka gekomen. Noushka was een kruisinkje tussen een bastaard en chowchow. Noushka kon als jonge hond niet met Brenda overweg en heeft tot aan Brenda's overlijden bij mijn oma gewoond. Na Brenda's dood kwam ze weer terug bij mij en mijn moeder.
Ook Noushka was een schat van een hond. de geheimen die ze van mij, een beginnende puber, heeft gehoord zijn ontelbaar. Zoals alle honden veroordeelde ze me niet, maar gaf me troost in de vorm van een wegemeende lik, kwispelende staart of een dikke kop op mijn schoot wanneer ik verdrietig werd.
Ik was 12 toen Noushka overleed.
Na een tijdje bleef het toch wel erg stil in huis, dus kwam Wodan, een blonde labrador, die zo bleek later, een gebruiksaanwijzing te hebben zo dik als een telefoonboek.
Inmiddels was ik veertien en werkte ik al. Ik wilde zo graag zelf een hond kopen, eentje die ik voor 100% de mijne kon noemen.
Hootch kwam, zag en overwon, voornamelijk mijn hart. Deze chocoladebruine Shar-pei heeft een pootafdruk in mijn hart achtergelaten die nooit meer weg zou gaan.
Turner, een andere shar-pei waarvan mijn moeder hoorde dat ie heel zielig was, kon op dat adres waar hij zat niet meer blijven. Het arme beest kwam doodziek bij ons en na lang bidden, talloze dierenartsbezoeken en operaties knapte hij op.
Haleluja! Zo hadden we ineens drie honden.
Op mijn 20e ging ik samenwonen, helaas kon ik Hootch niet meenemen want we voorzagen al dat ie helemaal zou wegkwijnen als ie ineens uit de groep zou zijn, zo zonder zijn kameraadjes. Pijnlijk, maar wijs.
Helaas werd mijn moeder, na enkele jaren ziek. Ze werd zo ziek dat ze niet meer voor drie honden kon zorgen. We besloten dat de twee Shar-peitjes dan bij ons moesten komen. Ergens anders was geen optie.
Gelukkig hebben we nog enkele jaren van ze mogen genieten en hebben ze een welverdiende, prinsheerlijke tijd met ons gehad.
Alle honden zijn nu gestorven. Wodan is de oudste geworden. Hij stierf op 13-jarige leeftijd, een week voordat mijn moeder overleed. gelukkig heeft ze nog afscheid van hem kunnen nemen.
En nu? Nu kriebelt het weer. We missen een kwispelende staart.
Een verwachtingsvolle blik waneer we thuiskomen.
Een lik over je hand, gewoon, omdat jij het liefste baasje ter wereld bent.
het gesnurk wat ineens vanuit een hoek van de kamer komt.
De urenlange wandelingen met een opgegroeide vriend naast je zijde.
Natte sokken, waneer je nietsvermoedend beneden komt.
Spullen, die ineens verdwenen zijn.
Gepiep, gespook en gedraak midden in de nacht.
We krijgen weer een pup!
En het wordt een Amerikaanse Akita. Aiko zal hij heten.
Hij is nu twee weken oud en ligt heerlijk bij zijn moeder, vader en 7 broertjes en zusjes.
over vijf weken horen wij het getrippel van kleine pootjes in ons huis en begint het gedonder weer van voor af aan.
Zal ik jullie eens iets vertellen? We kunnen niet wachten.
Ik ben dus Kat1, 30 jaar en woon in het mooie Noord-Brabant.
Ik woon samen met mijn vriend en mijn 13-jarige stiefdochter, die gelukkig ieder weekeind bij ons is.
Zo lang als ik me kan herinneren, heb ik altijd honden om me heen gehad. Eerst was het Tanja, het kortharige teckeltje van mijn oma. Tanja was een schat van een hond voor haar gezinnetje, maar een regelrechte feeks voor de buitenwereld. Zo sprong ze eens (heb ik van horen vertellen) vanaf de bank in mijn wandelwagen om haar tanden te laten zien aan een oom van me, die op dat moment over me heen wilde buigen om me een aai over mijn bol te geven.
Dappere Tanja was het daar dus niet helemaal mee eens.
Brenda, een Mechelse herder woonde bij mijn moeder en mij. Ik ben met haar opgegroeid vanaf mijn geboorte, tot aan mijn negende jaar.Ook al zo'n legendarisch beest. Ik durf te wedden dat de band tussen ons is gesmeed vanaf het moment dat ze ontdekte dat ik niet graag vlees op mijn broodjes had.
Helaas is ze maar 9 jaar mogen worden. Ze is ingeslapen toen bleek dat ze zo veel pijn had ter gevolge van HD.
Na brenda is niet heel lang daarna Noushka gekomen. Noushka was een kruisinkje tussen een bastaard en chowchow. Noushka kon als jonge hond niet met Brenda overweg en heeft tot aan Brenda's overlijden bij mijn oma gewoond. Na Brenda's dood kwam ze weer terug bij mij en mijn moeder.
Ook Noushka was een schat van een hond. de geheimen die ze van mij, een beginnende puber, heeft gehoord zijn ontelbaar. Zoals alle honden veroordeelde ze me niet, maar gaf me troost in de vorm van een wegemeende lik, kwispelende staart of een dikke kop op mijn schoot wanneer ik verdrietig werd.
Ik was 12 toen Noushka overleed.
Na een tijdje bleef het toch wel erg stil in huis, dus kwam Wodan, een blonde labrador, die zo bleek later, een gebruiksaanwijzing te hebben zo dik als een telefoonboek.
Inmiddels was ik veertien en werkte ik al. Ik wilde zo graag zelf een hond kopen, eentje die ik voor 100% de mijne kon noemen.
Hootch kwam, zag en overwon, voornamelijk mijn hart. Deze chocoladebruine Shar-pei heeft een pootafdruk in mijn hart achtergelaten die nooit meer weg zou gaan.
Turner, een andere shar-pei waarvan mijn moeder hoorde dat ie heel zielig was, kon op dat adres waar hij zat niet meer blijven. Het arme beest kwam doodziek bij ons en na lang bidden, talloze dierenartsbezoeken en operaties knapte hij op.
Haleluja! Zo hadden we ineens drie honden.
Op mijn 20e ging ik samenwonen, helaas kon ik Hootch niet meenemen want we voorzagen al dat ie helemaal zou wegkwijnen als ie ineens uit de groep zou zijn, zo zonder zijn kameraadjes. Pijnlijk, maar wijs.
Helaas werd mijn moeder, na enkele jaren ziek. Ze werd zo ziek dat ze niet meer voor drie honden kon zorgen. We besloten dat de twee Shar-peitjes dan bij ons moesten komen. Ergens anders was geen optie.
Gelukkig hebben we nog enkele jaren van ze mogen genieten en hebben ze een welverdiende, prinsheerlijke tijd met ons gehad.
Alle honden zijn nu gestorven. Wodan is de oudste geworden. Hij stierf op 13-jarige leeftijd, een week voordat mijn moeder overleed. gelukkig heeft ze nog afscheid van hem kunnen nemen.
En nu? Nu kriebelt het weer. We missen een kwispelende staart.
Een verwachtingsvolle blik waneer we thuiskomen.
Een lik over je hand, gewoon, omdat jij het liefste baasje ter wereld bent.
het gesnurk wat ineens vanuit een hoek van de kamer komt.
De urenlange wandelingen met een opgegroeide vriend naast je zijde.
Natte sokken, waneer je nietsvermoedend beneden komt.
Spullen, die ineens verdwenen zijn.
Gepiep, gespook en gedraak midden in de nacht.
We krijgen weer een pup!
En het wordt een Amerikaanse Akita. Aiko zal hij heten.
Hij is nu twee weken oud en ligt heerlijk bij zijn moeder, vader en 7 broertjes en zusjes.
over vijf weken horen wij het getrippel van kleine pootjes in ons huis en begint het gedonder weer van voor af aan.
Zal ik jullie eens iets vertellen? We kunnen niet wachten.
Geniet er van, Akita puppies zijn het allerallerallerschattigst