Bedankt voor de lieve berichtjes.
Geplaatst: 25 sep 2012 14:30
Bedankt alvast voor het aanhoren en de aardige berichtjes.
Het is voor ons op dit moment niet makkelijk omdat we zoveel meemaken, en dan loop ik tegen iedereen over de hond te vertellen maar je krijgt niet altijd steun erin uiteraard. Niet iedereen houdt van honden.
Wij zijn net terug van lange tijd Spanje en hebben onze hond (en poes) meegenomen, dat was al een hele toestand op zicht want Nike had sinds vorig jaar epilepsie. Hij is maar 2 jaar geworden maar het lijkt wel of mn arm er is afgehakt zo n pijn. Hij was echt mijn baby.
Nike was een prachtige hond een bruine -bijna- labrador. Groot en dik (door de pillen stond hij de hele dag bij de koelkast)
Uiteindelijk de reis goed doorstaan met de auto.
Wij woonden een paar weken tot begin Sept. bij mijn moeder in voorlopig. Er is veel groen rond haar huis en Nike leefde helemaal op, veel spelen met de bal en veel energie. In Spanje was het slof slof in de hitte alsof hij 10 jaar oud was.
De aanvallen kwamen altijd ongeveer om de 7 weken maar de laatste paar keer om de 3 weken. De allerlaatste keer bij mijn moeder thuis zat er maar 16 dagen tussen. Snachts piepen ik er een paar keer uit, maar hij deed niets buiten, ik denk nu dat hij pijn had. Snachts een vreselijke aanval. Ik en mijn zoon hem zoveel mogelijk opgehouden en op laten zitten (dat helpt)
Het duurde nu zo lang. Smorgens heeft hij alleen maar rondgelopen in huis. (Ze voelen het aan als ze gaan liggen en vallen in diepe slaap door de vermoeidheid weten ze dat ze een aanval krijgen) Smiddags viel hij in slaap, kreeg een aanval ik dacht dat is niet goed veel te lang. We hebben hem zo goed als het kon op een deken gekregen en hij bleef gaan.
En dan zal je net zien. DA dicht werd naar een ander verwezen verder weg, maar spitsuur. Warm (11 sept) in de auto.
Hij ging heel erg hijgen en daarna rustiger, gelukkig dacht ik maar verkeerd gedacht het was zn hartslag die moeizaam ging Uiteindelijk daar, snel naar binnen. En daar direcht zn laatste adem uitgeblazen de DA die eraan kwam gesneld zag hem net niet meer levend. Die laatste minuten die blijven ons maar bij. Waarom moest dit nou toch gebeuren? en als ik het anders had gedaan. Had hij pijn ? Zn hart had het begeven
We zijn er nog niet overheen, en dat zal nog lang duren. Die rotziekte ook.
Mijn lieve Nike boy, Sweet memories, round and around in my head.Do not want to forget.
(Wil graag een foto laten zien maar weet niet hoe dat moet)
Het is voor ons op dit moment niet makkelijk omdat we zoveel meemaken, en dan loop ik tegen iedereen over de hond te vertellen maar je krijgt niet altijd steun erin uiteraard. Niet iedereen houdt van honden.
Wij zijn net terug van lange tijd Spanje en hebben onze hond (en poes) meegenomen, dat was al een hele toestand op zicht want Nike had sinds vorig jaar epilepsie. Hij is maar 2 jaar geworden maar het lijkt wel of mn arm er is afgehakt zo n pijn. Hij was echt mijn baby.
Nike was een prachtige hond een bruine -bijna- labrador. Groot en dik (door de pillen stond hij de hele dag bij de koelkast)
Uiteindelijk de reis goed doorstaan met de auto.
Wij woonden een paar weken tot begin Sept. bij mijn moeder in voorlopig. Er is veel groen rond haar huis en Nike leefde helemaal op, veel spelen met de bal en veel energie. In Spanje was het slof slof in de hitte alsof hij 10 jaar oud was.
De aanvallen kwamen altijd ongeveer om de 7 weken maar de laatste paar keer om de 3 weken. De allerlaatste keer bij mijn moeder thuis zat er maar 16 dagen tussen. Snachts piepen ik er een paar keer uit, maar hij deed niets buiten, ik denk nu dat hij pijn had. Snachts een vreselijke aanval. Ik en mijn zoon hem zoveel mogelijk opgehouden en op laten zitten (dat helpt)
Het duurde nu zo lang. Smorgens heeft hij alleen maar rondgelopen in huis. (Ze voelen het aan als ze gaan liggen en vallen in diepe slaap door de vermoeidheid weten ze dat ze een aanval krijgen) Smiddags viel hij in slaap, kreeg een aanval ik dacht dat is niet goed veel te lang. We hebben hem zo goed als het kon op een deken gekregen en hij bleef gaan.
En dan zal je net zien. DA dicht werd naar een ander verwezen verder weg, maar spitsuur. Warm (11 sept) in de auto.
Hij ging heel erg hijgen en daarna rustiger, gelukkig dacht ik maar verkeerd gedacht het was zn hartslag die moeizaam ging Uiteindelijk daar, snel naar binnen. En daar direcht zn laatste adem uitgeblazen de DA die eraan kwam gesneld zag hem net niet meer levend. Die laatste minuten die blijven ons maar bij. Waarom moest dit nou toch gebeuren? en als ik het anders had gedaan. Had hij pijn ? Zn hart had het begeven
We zijn er nog niet overheen, en dat zal nog lang duren. Die rotziekte ook.
Mijn lieve Nike boy, Sweet memories, round and around in my head.Do not want to forget.
(Wil graag een foto laten zien maar weet niet hoe dat moet)