Nieuw hier
Geplaatst: 04 dec 2012 08:00
Beste mensen!
Van de zomer heeft mijn vriend een hond gevonden die al drie dagen alleen in het bos zat.
Na meelokken met eten naar een af te sluiten ruimte (hond was niet makkelijk mee te lokken, liep steeds terug, was bang, maar de honger won) dierenambulance gebeld en die heeft m opgehaald en naar asiel gebracht.
Baasje is niet getraceerd, hond was niet gechipt.
Wel was duidelijk dat het om een Fox Terrier reu van een jaar of 3 a 4 gaat die waarschijnlijk een leven heeft gekend van mishandeling, opsluiting, veel te harde aanpak met een hoop angstaanjagende (pogingen tot) "correctie".
In eerste instantie wilde ik er niet aan, we hebben al een kat en die is inmiddels alweer 16 jaar, een echt moederskindje, en een hond met zo'n achtergrond leek mij niet tot zijn recht komen in een huishouden waarvan de ene baas wel opgegroeid is met honden maar die een druk bestaan heeft, en een andere baas die wel heel veel tijd en liefde heeft maar nauwelijks ervaring en vroeger zelfs uitgesproken bang voor honden (toen ik nog helemaal niets wist van hondengedrag, lichaamstaal, hondenpsychologie, enz)
Maanden later belt het asiel ons op, of we nog geinteresseerd zijn. (Vriend had doorgegeven ons maar van de lijst af te halen omdat ik het niet zag zitten) Nuchter als we zijn bleken we toch bijgeloviger dan we dachten, alsof die hond ons pad wederom kruiste, het zo voorbestemd was...
Kennis gemaakt met hond. Ja duidelijk onzeker en angstig en gespannen en zeer alert op eventuele dreiging, maar duidelijk ook slim en een harde werker! Conclusie: We gaan ervoor!
Tweede kennismaking, een week later, een wat langere wandeling met zijn drieen (1e keer liep er een vrijwilliger van het asiel mee voor de zekerheid, en voor wat nadere uitleg)
Op slag verliefd, ik had echt een soort vlinders in mn buik gevoel!
Woensdag 12 december gaan we hem ophalen, hij heet Bobo en we gaan keihard ons best doen om met veel liefde en vooral heel veel geduld zijn vertrouwen te winnen, zodat ie wat relaxter door het leven kan gaan.
Ik hoop met de hond nog heel veel kilometers te maken en eruit te halen wat erin zit, want zn intelligentie en werklust is indrukwekkend.
En op dit forum hoop ik nog veel te leren en ervaringen uit te wisselen
Van de zomer heeft mijn vriend een hond gevonden die al drie dagen alleen in het bos zat.
Na meelokken met eten naar een af te sluiten ruimte (hond was niet makkelijk mee te lokken, liep steeds terug, was bang, maar de honger won) dierenambulance gebeld en die heeft m opgehaald en naar asiel gebracht.
Baasje is niet getraceerd, hond was niet gechipt.
Wel was duidelijk dat het om een Fox Terrier reu van een jaar of 3 a 4 gaat die waarschijnlijk een leven heeft gekend van mishandeling, opsluiting, veel te harde aanpak met een hoop angstaanjagende (pogingen tot) "correctie".
In eerste instantie wilde ik er niet aan, we hebben al een kat en die is inmiddels alweer 16 jaar, een echt moederskindje, en een hond met zo'n achtergrond leek mij niet tot zijn recht komen in een huishouden waarvan de ene baas wel opgegroeid is met honden maar die een druk bestaan heeft, en een andere baas die wel heel veel tijd en liefde heeft maar nauwelijks ervaring en vroeger zelfs uitgesproken bang voor honden (toen ik nog helemaal niets wist van hondengedrag, lichaamstaal, hondenpsychologie, enz)
Maanden later belt het asiel ons op, of we nog geinteresseerd zijn. (Vriend had doorgegeven ons maar van de lijst af te halen omdat ik het niet zag zitten) Nuchter als we zijn bleken we toch bijgeloviger dan we dachten, alsof die hond ons pad wederom kruiste, het zo voorbestemd was...
Kennis gemaakt met hond. Ja duidelijk onzeker en angstig en gespannen en zeer alert op eventuele dreiging, maar duidelijk ook slim en een harde werker! Conclusie: We gaan ervoor!
Tweede kennismaking, een week later, een wat langere wandeling met zijn drieen (1e keer liep er een vrijwilliger van het asiel mee voor de zekerheid, en voor wat nadere uitleg)
Op slag verliefd, ik had echt een soort vlinders in mn buik gevoel!
Woensdag 12 december gaan we hem ophalen, hij heet Bobo en we gaan keihard ons best doen om met veel liefde en vooral heel veel geduld zijn vertrouwen te winnen, zodat ie wat relaxter door het leven kan gaan.
Ik hoop met de hond nog heel veel kilometers te maken en eruit te halen wat erin zit, want zn intelligentie en werklust is indrukwekkend.
En op dit forum hoop ik nog veel te leren en ervaringen uit te wisselen
