Mijn vriendin met wie ik 6 jaar samenwoon, en ik zijn ons al een tijd (ruim een jaar) aan het voorzien van de nodige informatie omtrent het nemen van een hond. Zo zijn wij wezen kijken bij een training van de lokale kynologenclub, praten wij inhoudelijk over opvoeding ed. met diverse hondeneigenaren, hebben wij puppy- en andere hondenboeken gelezen en lezen wij regelmatig het één en ander op internet.
Mijn vriendin heeft zelf geen ervaring met honden, maar is er wel helemaal gek van. In het gezin waarin ik ben opgegroeid hebben wij een aantal honden gehad waaronder 2 Griffon Belges en een Portugeese Podengo mix zwerf bastaard geval. Laatste was overigens een ongelooflijk lief beest alleen heel onderdanig jammer genoeg.
Wat mijn situatie betreft: als wij een 8 weken oude pup nemen kunnen wij na elkaar allebei 3 à 4 weken vrij nemen.
De reistijd tussen mijn werk en thuis bedraagt maximaal 5 minuten. Hierdoor kan ik 's middags makkelijk naar huis toe om de hond uit te laten. Hierdoor komt hij/ zij na +/- 15 weken na de geboorte minimaal 4x per dag (08.00/13.00/18.00/23.00) buiten. Is dit prima zo?
Mijn vriendin werkt 4 dagen in de week. Mocht ik in de toekomst verder van huis komen te werken en dus 's middags niet meer thuis kunnen komen om de hond uit te laten, dan betaal ik graag 160 euro per maand aan de uitlaatservice.
Buiten dat gaat de hond naar assertiviteitscursus
gehoorzaamheidscursus 
.Welke hondenrassen hebben wij zo onze voorkeur voor:
- Amerikaanse over een Engelse Stafford. (makkelijker in de omgang met andere honden, minder druk) Ben zelf weg van de dikke nek en mooie glimlach.
- Spaanse/ griekse asielhond. Zie dit zelf minder zitten aangezien je niets weet over hun ouders, erfelijke ziektes, slechte opvoeding met alle bijkomende problemen. Je doet wel iets goeds, maar ik geef al genoeg aan het lokale dierenasiel.
- Kelpie. Zeer mooie hond. Zelfde maat als de Amstaff. Zeeer veel energie in zn lichaam dat eruit moet. Heb alleen niets met drijven, behendigheid, doggydance en andere maffe hondenspellen. Dus dat gaat hem sowieso niet worden.
Mijn vriendin ziet er tegenop dat zij hoogstwaarschijnlijk steeds maar moet uitleggen aan iedereen dat Amerikaanse Staffords geen agressieve honden zijn, maar dat mogelijk ongewenst gedrag voornamelijk aan opvoeding en de baas ligt.
Als je een hond neemt met veel bijtkracht en daarnaast tegen een stootje kan, heb je gewoon je verantwoording te nemen. Nou moet je dit natuurlijk altijd, alleen heb ik na een aanval van een chiwawa nog gelukkig 9 tenen over.
29 en 30 augustus willen we graag naar de Rastentoonstelling in de Ahoy.
Wij zullen geen pup van marktplaats nemen, maar alleen van een vooraanstaande fokker.
De gezondheid en een goede socialisatie van de pup vinden wij naast een hulpvaardige en sociale fokker belangrijker dan de prijs die we voor de hond zouden moeten betalen.
Alle tips of mogelijke opmerkingen zijn welkom 
Voor zover ik weet is dat bij de Amerikaanse Stafford ook gewoon vaak een aangeboren eigenschap. Dat socialiseer of opvoed je er niet uit, als dat erin zit.
