Vandaag was Sam niet echt happy. Hij wilde vanmorgen niet eten. Anders is het echt een stofzuiger als hij eten ziet.
In de late namiddag begon hij te kokhalzen en ik begon me enorme zorgen te maken.

Toch maar eventjes naar de kliniek gebeld of ik iets kon doen.
Ik had een assistente aan de telefoon en die zei me dat ik een produktje mocht komen halen. Daar aangekomen kwam ze met Zantac af, datgene dat ik al had en de tabletjes die ik ook al aan Sam gaf.
Ging ze toch maar eventjes de DA erbij halen (voelde mij al niet op mijn gemak omdat ik de man moest storen). Het enige wat ze konden geven was een spuitje. Maar ja ik had mijn Sammeke niet bij, was niet nodig...en ik woon nu ook niet vlak bij.

Vroeg ik of ik het spuitje mee naar huis mocht nemen omdat mijn zusje verpleegkundige is. Gelukkig vond de DA dat ok. Mijn zus heeft dus daarstraks Sam een inspuiting gegeven. Nu hopen dat zijn misselijkheid snel overgaat. Indien niet moeten we morgen met Sam naar daar voor opname om een baxter toe te dienen. Anders gaat hij uitdrogen.
De DA vertelde me ook dat de meeste honden geen last ondervinden van de chemo, maar Sam is dus van de andere groep die er de kotsmisselijke bijwerking van heeft. De misselijkheid treed ook altijd op tussen de tweede en derde dag. Wat Sam dus is overkomen.
Volgende maandag is dus de volgende dosis chemo voorzien, maar de DA ging rekening houden met Sam zijn misselijkheid en eventueel een ander produkt gebruikten
Ik kan jullie zeggen dat heel deze situatie enorm zwaar is om dragen, zowel voor de hond als voor het baasje. De ene moment ben je euforisch de andere moment krijg je een slag in je gezicht. Je zit vol met vragen en twijfels, doe ik er wel goed aan om Sam dit te laten ondergaan, maar anderzijds als je hem ziet als hij niet misselijk is mag je er niet aan denken dat je hem de kans niet hebt gegeven om te leven.
De chemo werkt, de bijwerkingen zijn heel vervelend. Maar gisteren was Sam als vanouds, en je ziet dat hij het enorm apprecieert dat hij nog bij ons kan zijn.
Zijn ziekte is terminaal, maar we proberen hem nog een waardig honden leven te geven. Samen nog leuke dingen doen, Sam verwennen met massages, knuffels, wandelingetjes, autoritjes. Hij komt dikwijls tegen me aan leunen, liggen en dan voel ik dat hij beseft dat er een moment komt dat we afscheid moeten nemen.
Alles gebeurt nu heel intens, en ik ben blij voor elke extra dag die we samen hebben. Zolang het voor Sam levenskwaliteit geeft blijven we doorgaan. De dag dat het voor Sam allemaal te veel wordt mag hij gaan.