Ben de trotse eigenaresse van een Alaskan Malamute-teef samen met mijn vriend.
Ik heb haar sinds zij een half jaar oud was, overgenomen van iemand die zich niet helemaal beseft had wat een Malamute nu betekend.
Zij is mijn tweede hond, mijn eerste had ik toen ik nog bij mijn ouders woonden. Dat was een blonde labrador.
Wij waren ons wel bewust van het karakter, maar hebben ook wel perioden gekend van vertwijfeling en ons afgevraagd of wij hier goed aan deden.
Toch is er geen hond als zij en maakt ze alles goed met een WOEWOE en een knuffel
En ondanks dat het echt heel vies is, zegt het toch wel wat als jij het dode konijn voor je voeten geworpen krijgt
welkom op het forum 
