Woonachtig in huize Jachtfestijn nabij het Drents Friese Wold ben ik eigenaar van een Drentsche Patrijs. Het was nooit mijn streven een hondenbezitter te zijn, maar het leven heeft het zo bepaald.
Bijgaand het droeve relaas van een gedesillusioneerde grijzende man, tot voor kort wonend in een luchtkasteel en inmiddels met de voeten diep in de modder.
Met het verstrijken van de jaren werd het langzamerhand pijnlijk duidelijk dat het beeld “Heer en Meester” zijn van het gezin niet meer dan een grote zeepbel bleek te zijn. Met het vergrijzen van de haren en het in lengte gepasseerd worden van 3 jongens, veranderd ook de hiërarchie en het zelfbeeld volledige controle en heerschap in huis te hebben.
Het jarenlange beeld dat ik de onbetwiste leider van het gezin ben, verwaait als een zweetspoor in de wind.
Om een te grote desillusie te voorkomen, ontstond de dringende behoefte naar compensatie. Een gewillig slachtoffer die zonder tegenspraak luistert en enige opdracht adequaat uitvoert.
Nu wil het geval dat ik al jaren mijn schoonmoeder probeer af te richten, waarbij enig resultaat uitblijft.
Een idee was geboren. Een kleine lieftallig wollige pup. Zo één die met één commando de plaatselijke vijver in duikt, zonder dat er minutenlang achteraan gerend hoeft te worden om het tegenstribbelende slachtoffer vervolgens aan “kop en staart”, met zweet op mijn voorhoofd, de plomp in de gooien. Dat waren nog eens tijden. De represailles van de jongens die daar uit volgden zal ik jullie uit zelfbescherming onthouden.
De speurtocht was begonnen, een gewillige pup die met het knippen van de vingers ieder willekeurig commando uitvoert. Gewoon voor het gevoel van zelfwaarde, onbetwist en absolute heerser van in ieder geval 1 individu in huis.
Vele rassen zijn de revue gepasseerd. Dat ik inmiddels het veld moet ruimen als de jongens in hun favoriete lig houding hun plaats op de bank claimen, mag niet betekenen dat straks ook de hond mij door het huis dirigeert.
Een “gemakkelijke” hond moest het worden, die echter meer in zijn mars dient te hebben dan alleen dat van een vloerkleedje. Bewust en overwogen werd de keuze voor een Drentsche Patrijs gemaakt. Het ras was bepaald, nu de pup nog.
Hetgeen gemakkelijker gezegd is dan gedaan. Want waar vind je een gewillig slachtoffer van 8 weken dat met donkere ogen de weidse wereld in kijkt, wachtend op de baas om op het knippen van de vingers naar het einde van de wereld te wandelen en vervolgens weer terug.
Als ware het een verloren zoekend, werd het pad doorkruist door een 8 weken oude pup bij een fokker die om vele redenen geen schoonheidsprijs verdient. In Drent onwaardige omstandigheden werd dit nestje aangetroffen. Het was echter 1 hondje die een gevoelige snaar raakte. Een angstige en teruggetrokken pup die liet zien over een moedig hart te beschikken. Enerzijds dient een dergelijke fokker de verkoop van pups niet te verdienen. Anderzijds was het deze pup die een eerlijke kans verdiende. Verder was de pup veelbelovend qua lichaamsbouw en mooi van proporties.
Een paar nachten over geslapen en een paar keer teruggeweest. Hier zal veel tijd in gaan zitten om hier een evenwichtige en zelfverzekerde hond van te maken. Maar al gauw bleek dat we samen een “fit” hadden. Ik denk dat we beiden verkocht waren.
De naam was snel bedacht. Artemis is de godin van de jacht, Arthos zou dit wonder gaan heten.
Een periode van hardwerken brak aan. En niet voor niets. Arthos is inmiddels de 4 maanden gepasseerd en is werkelijk een geweldige hond. Van angst of terughoudendheid is geen enkel spoor meer. Sterker nog, Arthos kan inmiddels als zelfverzekerde hond bestempeld worden.
Dit betekent thuis het consequent en helder houden van de hiërarchie. Om dit mede te onderhouden alsmede het versterken van de band, krijgt Arthos zijn eten alleen uit een etui (Prey Dummy). We eten hier “samen” van na gedane allerhande arbeid.
Het resultaat is verbluffend. En geïnspireerd door de woorden van Paul de Vos, die aangeeft dat de hond op vele vlakken meer lijkt op de mens dan op de wolf, heb ik onlangs mijn schoonmoeder ook eten in een etui aangeboden. Het doel was het verbeteren van onze relatie, echter helaas blijkt dat de hond niet met alle mensen vele raakvlakken heeft.
Met veel plezier volgen we wekelijks de gehoorzaamheidstraining. Daarnaast, de toekomst van Arthos is als werkhond, gaan we ook wekelijks met de jachttraining mee. In eerste instantie was het enkel beleven en observeren voor Arthos en ondergetekende. Meelopen met de groep en kijken wat er gebeurd.
Arthos blijkt een zeer snelle leerling en beschikkend over een ruime hoeveelheid jachtbloed. Het is indrukwekkend om te zien met welk ogenschijnlijk gemak en plezier hij al een verloren zoekt en een markeer apport binnenhaalt. Uiteraard ruim binnen de grenzen van een pup. Ook het schieten van een geweer maakt op hem weinig indruk dan alleen een blik naar mij, in afwachting op enige reactie. We genieten hier samen van.
Wat de toekomst brengt zal verder moeten blijken. We zijn inmiddels een opmerkelijk hecht koppel. Dit zal zeker bijdragen aan Arthos toekomst als werkhond. Van deze optiek is dan ook de hoop dat Arthos een lichtend voorbeeld wordt voor het gezin. Met de nadruk op WERK. Dat de meute jongens hier thuis ook eens zien dat een andere positie dan liggend op de bank ook leuk kan zijn. Niet dat zij een tekort aan werkmotivatie hebben, maar zolang zij niet op de bank liggen, is er voor mij alle ruimte en gelegenheid om een diepgaande studie van de binnenkant van mijn oogleden te maken.
Voor de training van Arthos en ondergetekende volg ik de lijn van Erik Kersting. Zo zal iedereen zijn voorkeur hebben.
Het heeft voor mij in ieder geval zijn vruchten afgeworpen. Want in navolging van de uitspraken van Paul de Vos dat honden veel raakvlakken met mensen hebben en de resultaten van eten uit een etui, heb ik de strategie met de jongens hierop aangepast.
Geheel in lijn met Pavlov gaan zij nu al keurig zitten als ze alleen al het geluid van mn portemonnee horen. Daar heeft Arthos zelfs nog een commando voor nodig.
En zo mijmerend op de bank gaat het leven als een film voorbij. Eén ding is duidelijk, Huize Jachtfestijn kent slechts 1 onbetwist leider. Alleen al door aanwezigheid wordt respect en gezag afgedwongen en uitgestraald. Het is een positie waar ik alleen maar van mag dromen. Maar daarbij ook geen enkele wens heb dat deze positie voor mij vrijkomt. Dit is met recht een vrouwenzaak.
Het moet gezegd dat niet alleen de aanwezigheid van mijn vrouw en kinderen een verrijking van het leven is, maar zeer zeker ook de aanwezigheid van Arthos. Ieder weet me keer op keer weer op eigen manier te verrassen en ben trots op allen.
Dit laatste is relatief en nu gezegd vanaf een comfortabele positie op de bank. Kans is groot dat de jongens zo thuiskomen en ik weer naar mijn plaats wordt gedirigeerd. En dan, zittend op een zwarte mat waarop met sierletters “Woef” is gestikt, kan de wereld er toch weer heel anders uitzien.
Echter Arthos biedt hierbij veel houvast. De gedachte, staand aan de waterkant van de plaatselijke vijver, de zon brandend op het hoofd en de hond zittend naast naast je met de zweetdruppels op de neus. En dan die ene knip met de vingers, dat ene commando. De Drent in gedachten als ware springend voor je door het vuur met een indrukwekkende duik in het water.
In werkelijkheid een doordringende blik van Arthos met één boodschap; als jij nu je schoenen uittrekt en zelf even in de plas springt dan verbouw ik je Scapino stappers tot waarachtige GEOX slippers.
)
