Ik ben 35, woon samen met mijn lieve vriend in een klein apartementje. Altijd al gek van honden, en als kind opgegroeid met (voornl.) Groenendaelers. Wilde heel graag weer een hond, liefst een herder. Maar ja, drukke baan, wonen in de stad, dat ging 'm niet worden. Tot verleden jaar ik opeens een hernia had. De medische mallemolen in, maar zelfs met zoiets duidelijks als een hernia, is dat een ramp. Kijken of het uit zichzelf hersteld, wachttijden bij het ziekenhuis, zenuwblokken die uiteindelijk toch niet goed hielpen. En zo waren we opeens een half jaar verder, met de zekerheid dat het allemaal nog wel even ging duren. En opeens daagde het besef: als ik een hond wil moet ik het nu doen. Zit toch thuis - alle tijd van de wereld, en de dokter had aangeraden om vaak korte wandelingen te maken. Inmiddels ben ik geopereerd en bezig met mijn herstel, dat gaat met kleine stapjes de goede kant op.
Uiteindelijk gekozen voor een maltezerpup. Maltezer want het moest wel een klein hondje zijn ivm leefruimte enzo. En een hond die een beetje allemansvriend is, makkelijk met oppas
Het is Luca geworden. Een superschattig lief beestje, nu net 6 maanden oud. Aangezien ik vooral aan grote honden gewend ben was dit toch even wennen, uitzoeken, uitproberen. Hoe gaat zo'n ieniemienie hondje met andere honden om? (Die waren eng!! In het begin waren alle honden eng, toen de grote en / of onstuimige honden, en nu gaat het steeds beter.. afgelopen week ging 'ie zo maar uit zichzelf op een andere hond af!) Bleek dus ook dat het zelfvertrouwen van Luca niet enorm was. Eigenlijk was 100 - 200 meter van huis wel het maximum, maar ja, wandelen moest toch. Waar je dan ook voortdurend hoort over honden die teveel trekken, was ik vooral aan het puzzelen hoe ik Luca aan het wandelen kon krijgen. Gelukkig gaat dat nu een heel stuk beter, en wandelen is nu vooral leuk.
Zindelijk krijgen: nog zo iets. Luca was (gelukkig!) al bench zindelijk. Maar gewoon zindelijk dat lukte maar niet. Moet ik ook bij zeggen dat als zo'n klein beestje door z'n achterpootjes zakt om een plasje te doen je dat eigenlijk niet eens merkt. Met als gevolg dat we het vaak pas achteraf doorhadden. Maar, oh wonder, ineens klikte het in z'n koppie en nu is hij dan toch wel echt zindelijk te noemen (heel soms een ongelukje nog).
Zo kan ik nog wel even doorgegaan. Afgelopen maanden dan ook regelmatig rondgeneusd hier. En nu maar besloten om ook te gaan posten... Ik wens iedereen dan ook heel veel leesplezier.
