Even voorstellen
Geplaatst: 29 mar 2013 17:57
Hallo allemaal,
Nu alweer 5 jaar geleden heb ik 'de havanezer' ontdekt en mijn verliefdheid is nooit meer overgegaan. Ik had toen een 9-jarige fantastische golden retriever met de naam Max en ik moest er niet aan denken dat ik hem op een dag zou moeten missen en dan geen hondenkameraad(je) meer zou hebben. Het leek mij heel leuk om een kleinere hond in huis te halen, die lekker op schoot kon liggen en misschien ook een leuk vriendje voor Max zou zijn. Max was superlief, maar best wel lui en een actieve kleine hond erbij zou toch wel heel leuk zijn. Al speurend op het internet leek een havanezer of een coton de tuléar het meest bij mij te passen, dus ik heb een keurfokker van de Havanezer Club gevraagd of ik naar haar volwassen hondjes mocht komen kijken. Dat mocht en ik was op slag verliefd op het ras. Ook heb ik nog enkele shows bezocht en het was voor mij duidelijk: het moest een havanezer worden.
Dribbel is dus 5 jaar geleden als pupje bij ons gekomen en was meteen goede vriendjes met Max. Mijn verliefdheid op Dribbel werd steeds erger en misschien raad je het al: er moest en zou een tweede havanezer komen. Ik heb moeten praten als Brugman, maar uiteindelijk stemde mijn echtgenoot ermee in. Hij is ook een ontzettende hondenliefhebber, maar vond twee honden eigenlijk wel genoeg. We hebben nl. ook nog een poes, Saartje, die nu 10 jaar is. Twee jaar geleden mochten we pupje Tommy ophalen en daarmee was ons gezinnetje wel compleet. Tommy heeft een heel ander karaktertje dan Dribbel, maar ook op hem ben ik smoorverliefd. Binnenkort hoop ik een leuke foto te kunnen plaatsen; daar moet ik even hulptroepen voor inschakelen!
Dan nog even over Max: hij is helaas in februari 2012 overleden. Hij was toen 12 jaar. Wat een ontzettend groot verdriet. Op dat moment maakte het eigenlijk helemaal niets uit dat ik Dribbel en Tommy had, maar later gelukkig wel. Max was ook helemaal op. Hij kon op het laatst bijna niet meer lopen of staan en voor hem was het goed dat hij dat niet meer hoefde. Hij is 's nachts zelf ingeslapen. De hele familie heeft geweldige herinneringen aan Max en die voeren nu de boventoon.
Het is een lang verhaal geworden, dus ik stop er nu mee.
Groetjes,
Gerry
Nu alweer 5 jaar geleden heb ik 'de havanezer' ontdekt en mijn verliefdheid is nooit meer overgegaan. Ik had toen een 9-jarige fantastische golden retriever met de naam Max en ik moest er niet aan denken dat ik hem op een dag zou moeten missen en dan geen hondenkameraad(je) meer zou hebben. Het leek mij heel leuk om een kleinere hond in huis te halen, die lekker op schoot kon liggen en misschien ook een leuk vriendje voor Max zou zijn. Max was superlief, maar best wel lui en een actieve kleine hond erbij zou toch wel heel leuk zijn. Al speurend op het internet leek een havanezer of een coton de tuléar het meest bij mij te passen, dus ik heb een keurfokker van de Havanezer Club gevraagd of ik naar haar volwassen hondjes mocht komen kijken. Dat mocht en ik was op slag verliefd op het ras. Ook heb ik nog enkele shows bezocht en het was voor mij duidelijk: het moest een havanezer worden.
Dribbel is dus 5 jaar geleden als pupje bij ons gekomen en was meteen goede vriendjes met Max. Mijn verliefdheid op Dribbel werd steeds erger en misschien raad je het al: er moest en zou een tweede havanezer komen. Ik heb moeten praten als Brugman, maar uiteindelijk stemde mijn echtgenoot ermee in. Hij is ook een ontzettende hondenliefhebber, maar vond twee honden eigenlijk wel genoeg. We hebben nl. ook nog een poes, Saartje, die nu 10 jaar is. Twee jaar geleden mochten we pupje Tommy ophalen en daarmee was ons gezinnetje wel compleet. Tommy heeft een heel ander karaktertje dan Dribbel, maar ook op hem ben ik smoorverliefd. Binnenkort hoop ik een leuke foto te kunnen plaatsen; daar moet ik even hulptroepen voor inschakelen!
Dan nog even over Max: hij is helaas in februari 2012 overleden. Hij was toen 12 jaar. Wat een ontzettend groot verdriet. Op dat moment maakte het eigenlijk helemaal niets uit dat ik Dribbel en Tommy had, maar later gelukkig wel. Max was ook helemaal op. Hij kon op het laatst bijna niet meer lopen of staan en voor hem was het goed dat hij dat niet meer hoefde. Hij is 's nachts zelf ingeslapen. De hele familie heeft geweldige herinneringen aan Max en die voeren nu de boventoon.
Het is een lang verhaal geworden, dus ik stop er nu mee.
Groetjes,
Gerry
