Het was eigenlijk niet eens mijn bedoeling iemand te verdedigen met wat ik schreef. Hooguit wat tegenwicht bieden?
Voor mijn gevoel zitten er (in elk geval een aantal) mensen op dit forum die hun honden als ware vorsten en vorstinnen behandelen. En dat vind ik prachtig. Werkelijk, soms wilde ik wel eens zo'n hondje zijn

Het beste van het beste op gebied van eten, beweging en entertainement, en nee, dat is niet sarcastisch bedoeld. Je zal als fokker of iemand die zijn hond moet herplaatsen maar je hond bij zo iemand kunnen plaatsen, dan zal je toch heel gelukkig zijn denk ik.
Maar ik denk dat een hond ook gelukkig kan zijn met ietsje minder. Niet zo super gelukkig als in hierboven genoemde situatie, maar zeker wel gelukkig.
Wat Inge O schreef daar zit ook zeker wat in, dat het ook alles te maken heeft met de omstandigheden, en trouwens ook of nog meer, met de hond.
Met mijn huidige herder zou ik dit nooit kunnen doen. Die hond heeft gewoon verlatingsangst, die is echt heel ongelukkig als wij er niet zijn. Dit ondanks dat mijn andere hond wel thuis is. In de bench gaat nog het beste omdat hij zich dan minder loopt op te fokken, maar als we thuiskomen is zijn borst nat van speeksel, heel naar. We laten hem dan ook zo min mogelijk alleen, een heel enkele keer een paar uur als we een visite niet kunnen vermijden, of als we eens samen naar de winkel moeten, of doktersbezoek, die dingen.
Maar mijn eerste 2 honden konden dat prima hebben. Daar ging ik 's ochtends dan lekker een stuk mee wandelen en spelen. Ik was s'avonds altijd degene die als eerste thuiskwam. Lekker de honden aan de riem, iets laten doen en op bankje buiten op mijn man wachten tot hij thuis kwam, dan lekker samen een stuk met de honden wandelen. We deden veel met de honden op het gebied van hondensport (speuren, appel etc). En als we op visite gingen namen we altijd de honden mee. Ook als we naar de stad fietsten.
Buiten de werkuren kregen ze dus echt hun aandacht wel.
Tussen de middag naar huis om ze wat te laten doen heb ik geprobeerd, maar waren ze helemaal niet blij mee, dan vonden ze het heel naar als ik gelijk na een half uur weer wegging.
Wel heb ik het ze heel langzaam aangewend, ook (vooral) met uitlaten. Tussen de middag uitlaten tot ze niet heel nodig moesten als ik thuiskwam, maar gewoon eerst even lekker snuffelden, dan plakte ik er weer een half uurtje aan vast. Sarah was pas met een maand of 8 zo ver dat ze het aankon.
Ik kan me voorstellen als je een hond overneemt van iemand, dat zo'n hond verlatingsangst heeft of ontwikkelt. Dat lijkt me heel naar, zeker als je er vanuit gaat dat de hond alleen kan blijven omdat je werkt. Ik denk dat als het zich niet herstelt je echt andere maatregelen zal moeten nemen, bijvoorbeeld een hondencreche (heb er geen verstand van maar lees wel eens zoiets) of misschien zelfs weer herplaatsen bij iemand die wel thuis is (een blafband vind ik persoonlijk geen optie voor een hond met verlatingsangst). Een hond met verlatingsangst zo lang en vaak alleen thuis laten vind ik dus wel heel sneu.
Ik hoop dan ook oprecht dat jullie hond er overheen komt.