Goed dan, inmiddels bijna 28 jaar geleden zag ik op de laatste avond van het jaar het levenslicht. Ik had het fantastische geluk, als jongste kind, te mogen opgroeien bij fantastische ouders die naast hun gezin en werk ook een Newfy-kennel bezaten.
Niet enkel Newfy's hadden bij ons een liefdevol thuis, ook enkele 'zwervers' en straatrassen vonden een warm mandje.
Het opgroeien met zoveel geweldige honden direct de hele dag op je heen is geweldig. De liefde voor honden is mij dan ook daadwerkelijk met de paplepel ingegoten zoals men dat zo mooi noemt.
Goed dan spoelen we nu even vooruit tot mijn 16e. Helaas, wegens mijn moeders vroegtijdige overlijden en mijn vaders slechts gezonheid werd in het jaar dat ik 16 was het laatste nestje binnen mijn ouders kennel gefokt. In dat zelfde jaar zou ik reeds op mijzelf gaan wonen, omdat het thuis niet meer te doen was wegens vaders gezondheid.
Groot was mijn vreugde dan ook toen mijn vader mij verraste toen ik de sleutel van mijn eigen huisje kreeg. Bobby, het puppy waar ik het meeste mee had, en die ik als ik had mogen kiezen ook gekozen zou hebben, werd toen mijn huisje klaar was door mijn vader bij mij afgeleverd.
Mijn eerste eigen hond, mijn eerste allerbeste maatje voor altijd.
Ik had bobby een jaar of anderhalf toen ik langs het asiel kwam op dierendag. Mijn Bobby werd daar in de losloopweide gelaten (zoals altijd als we daar waren), in deze losloopweide liep een destijds 13jarige Alaskan Malamute. Hoe groot de horrer toen ik hoorde dat de alaskan die dag een spuit zou krijgen, onherplaatsbaar wegens hele hoge leeftijd.
Er was een blik nodig op Bobby en de alaskan (Chico) die samen heerlijk tegen elkaar lagen te genieten van het laatste restje zon in oktober. Een telefoontje naar mijn vader (wiens huis ik zou overnemen) regelde de rest, ik zou het huisje eerder overnemen. Zo liep ik dan met twee honden het asiel weer uit. Nog nooit van mijn leven kennisgemaakt (Zo dichtbij) met een sledehond. Ik kan jullie zeggen dat ik de 2 jaar die Chico nog met ons had heel erg veel geleerd heb. Toen ik hem meenam uit het asiel kende hij werkelijk geen enkel commando.
Zoals ik al zei heb ik twee mooie jaren van onze Chico mogen genieten voor hij overleed aan ouderdom. Helaas ging het toen Chico stierf ook heel snel achteruit met mijn Newfy. Bobby at en dronk niet meer (tot aan dwngvoerderen en infuzen aan toe), helaas hielp het niet en kreeg ik bobby mee naar huis om vredig in te kunnen slapen. Een bezoekje van een kennis, met een bouvier, liet me zien dat er hoop was. Bobby liep zodra hij de andere hond zag naar zijn waterbak, en dronk zoals hij nooit gedronken had. Ook zijn voer ging er ineens wel weer in. Toen de bouvier naar huis was begon het gedonder weer.
Na een moeilijke week waarin de bouvier, met haar baasje regelmatig voorbij kwam had ik een moeilijke beslissing te maken. Omdat ik het beste wilde voor mijn newfy werd de beslissing gemaakt om hem met de bouvier en haar baasje mee te laten gaan.
Ik heb toen een paar jaar geen hond meer gehad en kreeg intussen mijn eerste dochter. Toen de kleine meid zes weken was belde een kennis van mij mij in 'paniek' op. Wat bleek.. Er was een klant zijn winkel in gelopen met 2 pups, rond de 6 weken, met de vraag of deze kennis even op de honden kon letten terwijl zij geld in de parkeermeter gingen stoppen, ze hadden zelfs geld daarvoor gewisseld.
Om een lang verhaal kort te maken zat deze kennis om 8.30 smorgens al met die pups en inmiddels was het sluitingstijd voor de winkel. De kennis wist niet wat ie met de pups aan moest en wilde weten of ik ze tijdelijk kon opvangen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik heb beide pups toen in huis genomen. Na het weekend ermee naar mijn oude dierenarts voor een checkup. Het bleek te gaan om old english mastiff pups van rond de 6 weken. Een van de twee bleek in de loop van de 1e maand bij mij geen fijn karakter te hebben richting kinderen. Zodra ik mijn kleintje oppakte was het grauwen en grommen en happen.
Zodra ik dit gedrag opmerkte heb ik dan ook het besluit genomen voor die pup een andere baas te zoeken.
Mijn zusje en haar vriend bleken plek te hebben voor deze pup, de andere mocht haar mandje in mijn huis behouden.
Helaas sloeg het noodlot toe toen ze bijna 3 was. Ik liet haar, als zovaak los bij de maas. Het was mooi weer en ze wilde zwemmen, ook als zovaak. Helaas bleef ze met een van haar poten tussen rotsen zitten. Een harde krak en veel gejank. Natuurlijk direct de dierenambulance gebeld. Helaas was de breuk van dien mate dat het niet meer goed zou komen met de hond.
In de tussentijd is mijn gezin uitgebreid met nog een prachtige dochter. Begin dit jaar kreeg ik een zeer ernstig ongeluk. Daardoor kwam ik aan huis gebonden te zitten en de kriebel voor weer een hond begon. Na heel veel gepraat binnen mijn gezin en met familieleden, die klaar staan om t helpen waar nodig. Het besluit werd genomen om weer een pup aan te schaffen.
Nog voor we een keuze konden maken voor een ras kreeg ik een zeer lief aanbod. Bij mijn broer en zus wordt deze week een nestje verwacht. Het aanbod bestaat dus uit een pup uit dit nest te nemen. Maar nu slaat de twijfel weer in hevigheid toe. Het zou een kruising Dobermann/Herder worden, indien we voor een pup van hen gaan. Nu heb ik de nodige rassenkennis, en ik weet dat ik wat opvoeden betreft geen probleem zal hebben met de betreffende rassen. (Ook geen probleem wat beide rassen betreft met het karakter.) Mijn onzekerheid bestaat echter uit het feit, ga ik weer voor een reu of een teef. Hoe zijn deze rassen (daadwerkelijk) met kleine kinderen 5 en 3 jaar oud. Hoe zal het gaan gezien mijn beperkingen met een hond in huis? (Ik loop met een kruk, langere stukken met een rolator.
Ik zal vast nog meer onzekerheden krijgen de komende tijd. Ik hoop dan ook dat jullie niet gek van mijn vragen zullen worden, en ik hoop hier een stel goede adviezen te krijgen.
Voor nu zal ik het hierbij laten, wil je meer weten. Vragen mag altijd...
Liefs Gianna (en aanhang)
Ik eb inderdaad het nodige leed meegemaakt met mijn geliefde diertjes, niet enkel met de honden wat dat betreft. Maar gelukkig maar dat er veel meer fijne momenten zijn geweest. Door die fijne momenten durf ik het toch elke keer weer aan om een diertje dat een baasje nodig heeft, een warm thuis te geven. Vreemd genoeg komen enkel honden en paarden op jonge leeftijd in mijn leven. De rest van mijn 'veestapel/kinderboerderij' waren telkens 'afdankertjes' op volwassene leeftijd.
welkom 
